Czy Kościół jest jeden, czy można go „rozszerzyć” na protestantów i inne religie?

[Albertus]

Czy "przyporządkowanie do Ludu Bożego" oznacza przynależność i bycie częścią Kościoła?

[Magnolia]

Przeczytaj KK 9

[Albertus]

Przeczytaj KK 9

co to jest KK9?

[Magnolia]

Lumen gentium pkt 9

[Albertus]

KK 9. W każdym wprawdzie czasie i w każdym narodzie miły jest Bogu, ktokolwiek się Go lęka i postępuje sprawiedliwie (por. Dz 10,35), podobało się jednak Bogu uświęcić i zbawiać ludzi nie pojedynczo, z wykluczeniem wszelkiej wzajemnej między nimi więzi, lecz uczynić z nich lud, który by Go poznawał w prawdzie i zbożnie Mu służył. Przeto wybrał sobie Bóg na lud naród izraelski, z którym zawarł przymierze i który stopniowo pouczał, siebie i zamiary woli swojej objawiając w jego dziejach i uświęcając go dla siebie. Wszystko to jednak wydarzyło się jako przygotowanie i jako typ owego przymierza nowego i doskonałego, które miało być zawarte w Chrystusie, oraz pełniejszego objawienia, jakie dać miało samo Boże Słowo, stawszy się ciałem. „Oto dni nadchodzą, mówi Pan, i zawrę z domem izraelskim przymierze nowe… Położę zakon mój we wnętrznościach ich i na sercu ich napiszę go, i będę im Bogiem, a oni będą mi ludem… Bo wszyscy poznają mnie, od najmniejszego do największego, mówi Pan” (Jr 31,31-34). Chrystus ustanowił to nowe przymierze, a mianowicie nowy testament we krwi swojej (por. 1 Kor 11,25), powołując spośród Żydów i pogan lud, który nie wedle ciała, lecz dzięki Duchowi zróść się miał w jedno i być nowym Ludem Bożym. Albowiem wierzący w Chrystusa, odrodzeni nie z nasienia skazitelnego, lecz z nieskazitelnego przez słowo Boga żywego (por. 1 P 1,23), nie z ciała, lecz z wody i Ducha Świętego (por. J 3,5-6), ustanawiani są w końcu „rodzajem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym…, co niegdyś nie był ludem, teraz zaś jest ludem Bożym” (1 P 2,9-10).

Lud ów mesjaniczny ma głowę Chrystusa, „który wydany został za grzechy nasze i zmartwychwstał dla usprawiedliwienia naszego” (Rz 4,25), a teraz, posiadłszy imię, które jest ponad wszelkie imię, chwalebnie panuje w niebie. Udziałem tego ludu stała się godność i wolność synów Bożych, w których sercach Duch Święty mieszka jak w świątyni. Prawem jego stało się przykazanie nowe miłowania, jak Chrystus nas umiłował (por. J 13,34). Celem jego wreszcie – Królestwo Boże, zapoczątkowane na ziemi przez samego Boga i mające się dalej rozszerzać, aż na końcu wieków dopełnione zostanie również przez Boga, gdy objawi się Chrystus, życie nasze (por. Kol 3,4), a „samo stworzenie będzie wyzwolone z niewoli skażenia na wolność chwały synów Bożych” (Rz 8,21). Toteż ów lud mesjaniczny, choć nie obejmuje aktualnie wszystkich ludzi, a nieraz nawet okazuje się małą trzódką, jest przecież potężnym zalążkiem jedności, nadziei i zbawienia dla całego rodzaju ludzkiego. Ustanowiony przez Chrystusa dla wspólnoty życia, miłości i prawdy, używany jest również przez Niego za narzędzie zbawienia wszystkich i posłany jest do całego świata, jako światłość świata oraz sól ziemi (por. Mt 5,13-16).

A jak Izrael wedle ciała, wędrujący przez pustynię nazwany już jest Kościołem Bożym (2 Ezd 13,1, por. Lb 20,4, Pwt 23,1 nn), tak nowy Izrael, który żyjąc w doczesności szuka przyszłego i trwałego miasta (por. Hbr 13,14), również nazywa się Kościołem Chrystusowym (por. Mt 16,18), jako że Chrystus nabył go za cenę krwi swojej (por. Dz 20,28), Duchem swoim go napełnił i w stosowne środki widzialnego i społecznego zjednoczenia wyposażył. Bóg powołał zgromadzenie tych, co z wiarą spoglądają na Jezusa, sprawcę zbawienia i źródło pokoju oraz jedności, i ustanowił Kościołem, aby ten Kościół był dla wszystkich razem i dla każdego z osobna widzialnym sakramentem owej zbawczej jedności. Mając rozprzestrzenić się na wszystkie kraje, Kościół wchodzi w dzieje ludzkie, wkraczając równocześnie poza czasy i granice ludów. Idąc zaś naprzód poprzez doświadczenia i uciski krzepi się Kościół mocą obiecanej mu przez Pana łaski Bożej, aby w słabości cielesnej nie odstąpił od doskonałej wierności, lecz pozostał godną oblubienicą swego Pana i pod działaniem Ducha Świętego nieustannie odnawiał samego siebie, póki przez krzyż nie dotrze do światłości, która nie zna zmierzchu.

Przeczytałem.

Wynika z tego że ludzie w religiach niechrześcijańskich nie przynależą do Ludu Bożego.

Mają tylko taką potencjalną możliwość.

[Jacek K]

Każdy z ludzi chcących należeć do kościoła daje od siebie dla niego t.j. innych ludzi tamże należnych pozytywne dary t.j. wszystko to co pomaga i stanowi przyszłość nie koniecznie dalekosiężną tak samo jakby dla siebie szacunek oraz bezpieczeństwo priorytetem. Nie wszyscy potrafią spokojem tak samo połączoną z pewnością zabezpieczyć spotkanych w życiu ludzi, dodając do wszystkiego własny rozwój fizyczno psychologiczno emocjonalny podstawą rozwój ten szanować poprzez dary wzrastać w tymże trwaniu to sztuka samego dla siebie, wiadomym że kościół jest wspólnotą dlatego pomagamy sobie należnym. Pozytywne wzrastanie, trwanie w czasie daje cierpliwość, siłę ażeby nie opaść z nadziei, wierze oczekując nadchodzący dobry lub zły miesiąc, lub rok. Pozytywność, dobro jest i będzie w wielkim Świecie, jak my wspólnota, każdy z osobna rozpoznajemy te dobra Świata ? Świadome oraz nie oczekujące tego co napędza i kusi i nie pochodzi od Siebie samego jest małym skrótem do normalności. Skrótów jest mnóstwo.

[miroslaw]

BÓG (Trójca Święta)
│
OBJAWIENIE
(Pismo Święte + Tradycja Apostolska)
│
MAGISTERIUM KOŚCIOŁA
(Nauczycielski Urząd strzegący Objawienia)
│
┌───────────────────────────────────────────────┐
│ Papież │
│ - Biskup Rzymu, następca św. Piotra │
│ - Głowa Kolegium Biskupów │
│ - Może nauczać nieomylnie (*ex cathedra*) │
└───────────────────────────────────────────────┘
│
┌───────────────────────────────────────────────┐
│ Biskupi │
│ - Następcy Apostołów │
│ - W jedności z Papieżem tworzą Kolegium │
│ - Nauczyciele, szafarze sakramentów │
└───────────────────────────────────────────────┘
│
KAPŁANI I DIAKONI
- Kapłani: współpracownicy biskupa, Eucharystia,
sakramenty, duszpasterstwo
- Diakoni: głoszenie Słowa, sakramenty (chrzest, ślub),
posługa miłosierdzia
│
SZAFARZE NADZWYCZAJNI KOMUNII ŚWIĘTEJ
- Świeccy ustanowieni do udzielania Komunii,
gdy brakuje kapłanów/diakonów
│
ŻYCIE KONSEKROWANE
- Zakony, zgromadzenia, instytuty świeckie
- Tercjarze (III zakony): świeccy żyjący duchowością
danego zakonu w świecie (np. franciszkański, dominikański)
│
LUD BOŻY (wszyscy ochrzczeni)
- Wierni świeccy, uczestnicy Eucharystii
- Powierzone im zadanie: świadectwo życia, budowanie wspólnoty

Wygenerowałem tabelkę. Jak widać LUD to osoby ochrzczone, które uczestnica w Eucharystii.
Teoretycznie możesz podpiąć tutaj protestantów, ale czy oni chcą być poniżej podpięci ?