Ślub kościelny z osoba która jest chora psychicznie

[Magnolia]

Gdy osoba nie jest świadoma swoich czynów albo działa pod presją to nie ocenia się tego jako grzech.
Grzech jest świadomym i dobrowolnym wyborem zła.

Dodano po 2 minutach 27 sekundach:
Ja bym nie oddała swojego dziecka pod opiekę osobie która nie rozróżnia co jest rzeczywistością a co nią nie jest. Bo taka osoba sama potrzebuje opieki.
Raz może jej się wydawać że dziurą w szafie jest pełna demonów a raz może uważać że przepaść pod mostem nie istnieje i to jest tylko złudzenie. I przejdzie barierkę. No nie można powierzyć tak chorej osobie dziecka.

[bramin]

Kazdy ma prawo do małżeństwa.

Nie, nie każdy ma prawo do małżeństwa. Ktoś kto chce zawrzeć ślub kościelny czy cywilny musi spełnić pewne warunki, również te, które łączą sie z poczytalnością i odpowiedzialnością.

Trzeba dac szanse sprobowac.

Nie ma w Kościele małżeństw na próbę, albo spełniasz określone warunki i deklarujesz, ze małżeństwo jest czymś nierozerwalnym i do końca życia albo do widzenia.
Wiem, brzmi to brutalnie ale takie są wymogi bo małżeństwo to sakrament i wspólnota na cale życie i odpowiedzialność za kogoś drugiego i za dzieci.

Czasem odnosze wrażenie ze Kościół sie zatrzymał w sredniowieczu.

A ja odnoszę wrażenie szanowny użytkowniku, ze chyba nie masz za bardzo pojęcia o średniowieczu. Średniowiecze było dość liberalne w tej materii i właściwie sobór trydencki na początku ery nowożytnej uporządkował sprawy dotyczące zawierania małżeństw.

Ale mamy 21 wiek. 2025 r!

Bardzo odkrywcze spostrzeżenie .

Ze schizofrenią można życ normalnie jak jest zadbana. Schizofrenik moze miec wyzsze iq niz wielu zdrowych. I często pewnie ma

Rozumiem ze jesteś lekarzem psychiatrą skoro tak mówisz.

[Arletta Bolesta]

Przykładowo, gdy orzeczono nieważność małżeństwa z tytułu niezdolności w formie schizofrenii, pojawia się zakaz zawarcia związku, i zakaz taki można usunąć, bowiem przy stosowanej farmakologii Osoby z daną chorobą mogą prawidłowo funkcjonować w małżeństwie dr Arletta Bolesta adwokat kościelny

[bramin]

pojawia się zakaz zawarcia związku, i zakaz taki można usunąć,

Z mojego doswiadczenia teoretycznie tak, praktycznie mam wątpliwosc

W krajach Europy Zachodniej spraw jest o tyle prostsza ze z reguły ludzie uwazają chorobę psychiczną jak kazdą inną. Nie ma kombinowania, ukrywania więc łatwo ją zdiagnozowac i leczyc, podczas sporządzania protokołu przedslubnego ludzie mowią o tym otwarcie.

[Pepe33]

Cześć

Mam takie 2 pyt

1-rodzice kupili córce mieszkanie ok 20 min spacerkiem od domu znajomych w którym mieszkała z chłopakiem schizofrenikiem

2- czy spanie w 1 pokoju z chłopakiem w łóżku to grzech chłopak upiera się, że to nie grzech ,lecz rodzice ,brat ,żona, syn,brat znajomej uważają, że to grzech ciężki

[Magnolia]

@Pepe33 rozeznawanie grzechów zostawmy kapłanowi w konfesjonale. Rozumiem, że ciebie to nurtuje, bo obserwujesz tą sytuację, ale to nie nasze zadanie rozeznawać innych ludzi, szczególnie jeśli istnieją takie szczególne okoliczności jak schizofrenia.
Pozdrawiam

[Dominik]

Myślę, że rozważenie tego czy ktoś popełnia grzech prowadzi do niczego. Nic z tego dobrego nie ma, a tylko niepotrzebnie zaprząta nam to głowę.

[dawidis]

Nie wiem, czy na pewno nie nadawałbym się do małżeństwa, ale doświadczam bardzo poważnych zaburzeń psychicznych, z których pierwsze pojawiły się w dzieciństwie. Nie mam diagnozy schizofrenii sensu stricte, tylko kilka innych (jak zespół Aspergera, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, zaburzenia schizotypowe).

Pociąg i pragnienie seksualne, intymne pojawiły się u mnie wyraźnie przed okresem dojrzewania, ale nigdy nie byłem w związku romantycznym. Mam 33 lata. Wstrzemięźliwość erotyczno-romantyczna potrafi mnie strasznie kosztować. Bywa to naprawdę dokuczliwe. Nigdy nie dostałem znacznego stopnia niepełnosprawności, obecnie mam umiarkowany z symbolami 02-P (choroby psychiczne) i 12-C (całościowe zaburzenia rozwoju) oraz rentę socjalną i zasiłek pielęgnacyjny, mam "straszne lęki", wieloletnie specjalne zainteresowania, hiperfiksacje, problemy z koncentracją, nie toleruję niewygody i zagrożenia, mam skłonność do skrajnego unikania ryzyka i dyskomfortu.

Przez ponad piętnaście lat dorosłego życia pracowałem łącznie zaledwie kilka miesięcy, i to przy roznoszeniu ulotek bardzo krótko i bez pisemnej umowy czy dłużej, ale dzięki orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności oraz za najniższe wynagrodzenie. Mieszkam na wsi z rodzicami i rodzeństwem. Nigdy nie prowadziłem samochodu i nie mam prawa jazdy. W ciągu życia spędziłem zaledwie dobę na zamkniętym oddziale psychiatrycznym (gdzie lekarz stwierdził, że nie widzi u mnie schizofrenii), ale siedem razy byłem na oddziale dziennym i każdy taki pobyt trwał około dwanaście tygodni czy sześćdziesiąt dni roboczych. Jestem uzależniony od komunikacji zbiorowej, zwłaszcza autobusów do miasta powiatowego. Mama i siostra w domu notorycznie zachowują się wulgarnie i agresywnie (zwłaszcza siostra).