Obmowa - czy to grzech ciężki?

[Polna stokrotka]

Szczęść Boże!

Jestem skrupulantką (to raczej oczywiste dla każdego spowiednika, leczę się także kilka lat na nerwicę natręctw) stąd moje pytanie - nie radzę sobie najlepiej z rozeznawaniem wszystkiego sama.
Każda spowiedź to dla mnie ogromny lęk, ciągłe nawroty skrupułów i depresji. Dwa tygodnie temu odbyłam spowiedź, po której zaczęłam na nowo pracować nad lękami, zdrowiem psychicznym i relacją z Bogiem. Przypomniało mi się dzisiaj, że parę dni temu w rozmowie z przyjaciółką dopuściłam się obmowy względem członka rodziny. Ogromnie się przestraszyłam, szczególnie z lęku przed kolejną spowiedzią.

Sumienie upomniało mnie, że nie mam wystarczającego powodu mówić o grzesznych słowach i podejściu tej osoby do kwestii istotnej (chodziło o dopuszczenie możliwości dokonania aborcji przez tą osobę). Nie jest to osoba wierząca i nie uważa tego za złe, ale ja i przyjaciółka owszem. Podałam więc tą osobę jako przykład potępianego sposobu myślenia (zdradzając tym samym inny ciężki grzech tej osoby - nieczystość przedmałżeńską). Po co? Trudno mi sobie przypomnieć, ale była to raczej pycha - chęć powiedzenia czegoś mądrego (nie było to nic nowego dla przyjaciółki) albo wywyższenia się kosztem tej osoby (w trakcie opowiadania historii przyjaciółce zdałam sobie sprawę że to robiłam - coś na zasadzie „ona powiedziała tak, a ja jej się sprzeciwiłam”). Moją intencją nie było zaszkodzenie osobie, to raczej był skutek uboczny z którego zdawałam sobie sprawę.

Rozmawiałam z tą przyjaciółką (osobą również bardzo wierzącą) - powiedziała, że w jej mniemaniu była to luźna rozmowa, a ona sama jest na plotki wyczulona i prawdopodobnie zwróciłaby na to uwagę. Nie zmieniła też poglądu na tą osobę przez to, co o niej powiedziałam - znała jej ogólny stosunek co do wartości chrześcijańskich, nie było to dla niej szokiem. Wciąż uważa ją za osobę godną szacunku i miłości (tak się wyraziła).

Mnie jednak chodzi o to, co dokonało się w moim sercu. Dostrzegam w tym swoją winę, sumienie mi to wypomina, ale wiem że nie był to grzech który odciął mnie zupełnie od Boga, nie zmienił mojego pragnienia życia zgodnie z Jego wolą - doprawdy nie wiem jak mogłam być tak głupia i nie powstrzymać się od mówienia. Łzy wzbierają mi też w oczach na myśl o kolejnej spowiedzi ze względu na tą jedną sytuację - przeżywam trudny czas i kolejna fala lęku i niepewności to ostatnie, czego teraz potrzebuję w relacji z Bogiem. Z drugiej jednak strony z tego, co wyczytałam w internecie, logicznie mój grzech może wpasowywać się w kategorię ciężkiego (decyzja była świadoma, znałam jej konsekwencje i sądziłam, że będą one gorsze niż się w gruncie rzeczy okazały - myślałam że zmienią myślenie przyjaciółki). Proszę, jeśli ktoś z Was mógłby pomóc mi rozeznać tę sytuację byłabym bardzo wdzięczna. Jeśli jakieś szczegóły wymagają wyjaśnienia to odpowiem.

Dziękuję za przeczytanie,
PS

[Magnolia]

@bramin odpowiesz?

Dodano po 51 minutach 21 sekundach:
ze swojej strony polecę ci nasze wątki dedykowane osobom, które mają nerwice natręctw:
viewtopic.php?t=13

warto byś przeczytała także list Boga do ciebie:
viewtopic.php?t=398

oraz o obrazie Boga jaki mamy, bo warto byś nad tym obrazem popracowała, bo twoje natręctwa mogą z takiego fałszywego obrazu Boga wynikać.
viewtopic.php?t=899

a Bóg jest miłością
viewtopic.php?t=428

[bramin]

Pisałem już o tym wiele razy o tych sprawach ale jeszcze raz ku pamięci:
1. Nie zaniedbuj terapii, to podstawa Twojego w funkcjonowania w życiu, także tym duchowym.
2. Musisz bezwzględnie mieć jednego stałego spowiednika, który zna Ciebie i Twoje problemy a więc nie musisz od początku wszystkiego opowiadać i wyjaśniać a przez to nakręcać się i bardziej włazić w skrupuły.
3. Wyobraź sobie ze chodzisz po pięknej łące pełnej kwiatów, wszystko jest kolorowe, pachnące, świeci słonce, czujesz się świetnie, po prostu pełnia szczęścia.
Bez sensu jest robienie problem z tego, ze przed chwilą wdepnęłaś w małą kałużę i teraz Twoje myśli krążą tylko wokół tego ze zamoczyłaś sobie kawałek buta zamiast cieszyć się z tego co widzisz i co przezywasz.
Pod koniec dnia lub także w ciągu dnia zastanów się co dobrego zrobiłaś, co dobrego przeżyłaś (popatrz to jak na ładną łąkę), co sie ucieszyło a nie co schrzaniłaś, to pomoże Ci wyjść ze skrupułów (to one są taką brudną kałużą).

wiem że nie był to grzech który odciął mnie zupełnie od Boga, nie zmienił mojego pragnienia życia zgodnie z Jego wolą

Tu masz odpowiedź na Twoje pytanie.

Z drugiej jednak strony z tego, co wyczytałam w internecie, logicznie mój grzech może wpasowywać się w kategorię ciężkiego

Widzisz, znowu niepotrzebnie kombinujesz. Takie sprawy omawiaj tylko z Twoim stałym spowiednikiem.

[Polna stokrotka]

Serdecznie dziękuję. Postaram się zastosować do zaleceń, skupię się też bardziej na terapii. Miałam stałego spowiednika, niestety już nie posługuje u nas w kościele. Rozejrzę się za nowym, który będzie obeznany z tematem. Jeszcze raz dziękuję. Szczęść Boże