Rozmowy z Bogiem

[Adoramus te Christe]

Środa w Oktawie Wielkanocy

Pozwolic sobie pomóc

2. Trwać przy Chrystusie. Cnota wierności w drobnych rzeczach

Nadzieja jest cnotą podróznika, który, podobnie jak my, jeszcze nie dotarł do celu, lecz wie, że zawsze znajdzie środki, by być wiernym Panu i wytrwać w otrzymanym powołaniu, w wypełnianiu obowiązków. Dlatego powinniśmy być czujni, by nie przeoczyć Chrystusa który podchodyi do nas podczas naszych zajeć. "Nadzieja skłania nas do uczepienia się ze wszystkich sił tej mocnej ręki, którą Bóg stale do nas wyciąga, abyśmy nie stracili z oczu perspektywy nadprzyrodzonej, zwłaszcza kiedy burzą się namiętności, chcąc nas niejako uwięyić w ciasnocie naszego egoizmu, albo kiedy dziecięca próżność każe nam myśleć, że jesteśmy pępkiem wszechświata. Żyję w przekonaniu, że nigdy niczego nie osiągnę bez spoglądania ku górze, bez Jezusa. I wiem, że siła, która pozwala ni zwyciężyc siebie samego i odnieść zwycięstwo, rodzi się z powtarzania tego okrzyku: Wszytko mogę w Tym, który mnie umacnia (Flp 4,13), który wyraża niezawodną obietnicę Boga, iż nie opuści swych dzieci, jeżeli dzieci Go nie opuszczą".
W Ewangeliach Pan często mówi o wierności: stawia nam za przykład sługę wiernego i roztropnego, sługę dobrego i wiernego w drobnych rzeczach, wiernego włodarza. Idea wierności przenika chrześcijaństwo tak dogłębnie, że na określenie uczniów Chrystusa używa się słowa "wierni".
Wytrwałości przeciwstawia się niestałość, która w obliczu trudności i pokus skłania do łatwego zaprzestania najczęstszych przeszkód uniemożliwiających wierną wytrwałość wymienia się pychę, która przyćmiewa samą podstawę wierności i osłabia wolę do walki z trudnościami i pokusami. Bez pokory wytrwałość staje się słaba i krucha. Wierność wobec podjętych zobowiązań mogą utrudniać także ludzie z naszego otoczenia, osoby, które powinny być przykładem, a nim nie są. Dają tym samym do zroyumienia, że bycie wiernym nie jest dla nich podstawą wartością.
Źródłem niewierności może być zaniedbanie walki w drobnych rzeczach. Sam Pan powiedział nam: Kto w bardzo malej sprawie jest wierny, ten i w wielkej będzie wiernz (Łk 16,10). Chrześcijanin, który dba o najdrobniejsze obowiązki w swojej pracy zawodowej, dba o punktualność i porządek, tym samym walczy o trwanie w obecności Bożej. Kto w sposób naturalny strzeże swoich zmysłów, jak małżonek wierny swej żonie lub uczeń, który codziennie odrabia swoje lekcje, to znajduje się na dobrej drodze, żeby nie zawieść, gdy obowiązki będą wymagały autentycznego bohaterstwa.
Wierność do końca życia wymaga wierności w drobnych rzeczach każdego dnia i umiejętności rozpoczynania od nowa, gdy z powodu słabości zboczyło się z drogi. Wytrwanie we własnym powołaniu oznacza odpowiedź Bogu, nawet wtedy, gdy nie brakuje przeszkód i trudności lub odosobnionych przypadków tchórzstwa i upadku. Wezwanie Chrystusa wymaga stanowczej odpowiedzi i równocześnie głębokiego wniknięcia w sens Krzyża oraz zrozumienia wielkości i wymogów własnego powołania.

[Adoramus te Christe]

Źródło: Rozmowy z Bogiem z Pióra Księdza F. F. Carvajala