Czy Bóg karze?

[Magnolia]

Nie zignorowałam, napisałam to samo na podstawie katechizmu ciut wcześniej.

[Aloes]

Nie zignorowałam, napisałam to samo na podstawie katechizmu ciut wcześniej.

Ale papieże twierdzą ciut inaczej więc zignorowalas

[Magnolia]

Poza tym że rzucasz zarzutami naprawdę niczego mi nie wykazałeś argumentami. Więc może skończymy ta jałowa dyskusję, dobrze?

[Magnolia]

(Rz 8, 8-17)
Bracia: Ci, którzy według ciała żyją, Bogu podobać się nie mogą. Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka. Jeżeli zaś ktoś nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy. Skoro zaś Chrystus w was mieszka, ciało wprawdzie podlega śmierci ze względu na skutki grzechu, duch jednak ma życie na skutek usprawiedliwienia. A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa Jezusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha. Jesteśmy więc, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli według ciała. Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy ducha uśmiercać będziecie popędy ciała, będziecie żyli. Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: Abba, Ojcze". Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim cierpimy, by też wspólnie mieć udział w chwale.

św Paweł mówi o skutkach grzechu pierworodnego, a jednocześnie mówi o usprawiedliwieniu jakie otrzymaliśmy dzięki Jezusowi. A potem pokazuje jak nas Bóg usynowił, jak wyniósł nas sam do godności dziedziców Boga.

Nie ma kary, są skutki i konsekwencje ludzkich wyborów (życia wg ciała), oraz jest usprawiedliwienie dzięki ofierze Chrystusa.

[Albertus]

(Rz 8, 8-17)
Bracia: Ci, którzy według ciała żyją, Bogu podobać się nie mogą. Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka. Jeżeli zaś ktoś nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy. Skoro zaś Chrystus w was mieszka, ciało wprawdzie podlega śmierci ze względu na skutki grzechu, duch jednak ma życie na skutek usprawiedliwienia. A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa Jezusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha. Jesteśmy więc, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli według ciała. Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy ducha uśmiercać będziecie popędy ciała, będziecie żyli. Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: Abba, Ojcze". Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim cierpimy, by też wspólnie mieć udział w chwale.

św Paweł mówi o skutkach grzechu pierworodnego, a jednocześnie mówi o usprawiedliwieniu jakie otrzymaliśmy dzięki Jezusowi. A potem pokazuje jak nas Bóg usynowił, jak wyniósł nas sam do godności dziedziców Boga.

Nie ma kary, są skutki i konsekwencje ludzkich wyborów (życia wg ciała), oraz jest usprawiedliwienie dzięki ofierze Chrystusa.

Podajesz cytat w którym, nie ma potwierdzenia tez które prezentujesz.

Biblię należy czytać w pełnym kontekście.

Z tego że wierzący są przybranymi synami Boga nie wynika oczywiście brak karania ich przez Boga a tym bardziej to że Bóg nikogo nie karze.
Jest wręcz przeciwnie! Właśnie szczególne karanie przez Boga jest efektem tego przybrania za synów.

Wyjaśnia to świetnie Pismo Święte w liście do Hebrajczyków.

Hbr12:4 Jeszcze nie opieraliście się aż do przelewu krwi, walcząc przeciw grzechowi, 5 1 a zapomnieliście o upomnieniu, z jakim się zwraca do was, jako do synów:
Synu mój, nie lekceważ karania Pana,
nie upadaj na duchu, gdy On cię doświadcza.
6 Bo kogo miłuje Pan, tego karze,
chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje2.
7 Trwajcież w karności! Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił? 8 Jeśli jesteście bez karania, którego uczestnikami stali się wszyscy, nie jesteście synami, ale dziećmi nieprawymi. 9 Zresztą, jeśliśmy cenili i szanowali ojców naszych według ciała, mimo że nas karcili, czyż nie bardziej winniśmy posłuszeństwo Ojcu dusz, a żyć będziemy? 10 Tamci karcili nas według swej woli na czas znikomych dni. Ten zaś czyni to dla naszego dobra, aby nas uczynić uczestnikami swojej świętości. 11 Wszelkie karcenie na razie nie wydaje się radosne, ale smutne, potem jednak przynosi tym, którzy go doświadczyli, błogi plon sprawiedliwości. 12 Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i osłabłe kolana!3 13 Proste czyńcie ślady nogami4, aby kto chromy nie zbłądził, ale był raczej uzdrowiony. 14 Starajcie się o pokój ze wszystkimi i o uświęcenie, bez którego nikt nie zobaczy Pana.

[Magnolia]

Poprosiłam AI o analizę greckich słów z cytatu z Listu do Hebrajczyków, jest późno a ja słabo korzystam ze słownika greckiego.

[Albertus]

Cytat z listu do Hebrajczyków pochodzi z katolickiej Biblii której tłumaczeniem zajmowali się wykształceni i doświadczeni tłumacze bibliści.

Nie widzę powodu aby wątpić w to czy prawidłowo dokonali tłumaczenia.

Poza tym to oczywiście już było wyjaśniane że chodzi o kary Boże które wynikają z miłości. Szczególnie w odniesieniu do wierzących.

Czy ty uważasz ze słowo "kara" oznacza zawsze coś obiektywnie złego?

To błąd. Tak nie jest.

[Magnolia]

Cytat z listu do Hebrajczyków pochodzi z katolickiej Biblii której tłumaczeniem zajmowali się wykształceni i doświadczeni tłumacze bibliści.

Nie widzę powodu aby wątpić w to czy prawidłowo dokonali tłumaczenia.

Cieszy mnie że odwołujesz się do wykształcenia i go nie podważasz.
Ale przypominam sobie jak podlinkowałam wypowiedź, merytoryczną i teologiczną, dr teologii dogmatycznej X. Grzegorza Strzelczyka... i jego zdanie miałeś za nic...

Jesteśmy na forum dyskusyjnym którego ideą jest dyskusja za pomocą argumentów a nie bezkrytyczne i bezmyślne przyjmowanie tego co mówią różni ludzie z tytułami naukowymi. Tak uważam.

To że ktoś jest teologiem nie oznacza że powinniśmy bezmyślnie przyjmować wszystkie jego twierdzenia.

WIęc raz tak, raz inaczej...

Słucham biblistów i dogmatyków. wiele razy przytaczałam tu bardzo merytoryczne argumenty, np że 4 różne słowa hebrajskie i greckie są przetłumaczone w Biblii jako kara, choć w czasach starożytnych miały znaczenie skutek, konsekwencje, dyscyplina, napomnienie.

Ale przecież nie chcesz słuchać, ani rozważać co ja piszę...trudno, ja już swoje napisałam.

[Teofilos]

Czy pozwolicie, że przyłączę się do Waszego rozważania? Mam pytanie, w szczególności prosiłbym o pomoc @Albertus o wyjaśnienie.
Mam problem z wersetem Rodzaju 4:13, które tłumaczenie jest najlepsze i dlaczego właśnie to? Pozwolę sobie przytoczyć tylko katolickie tłumaczenia:
Biblia Tysiąclecia: Kain rzekł do Pana: Zbyt wielka jest kara moja, abym mógł ją znieść.
Biblia Królowej Zofii (katolickie tłumaczenie) I rzekł jest Kain ku Bogu: „Więcsza jest ma złość, niżbych zasłużył smiłowanie.
Biblia Jakuba Wujka: I rzekł Kain do Pana: Większa jest nieprawość moja, niżbym miał odpuszczenia być godzien.
Biblia Pierwszego Kościoła (Septuaginta): Kain odezwał się do Pana: "Zbyt wielka jest moja wina, abym mógł dostąpić odpuszczenia."
Vulgata: Dixitque Cain ad Dominum : Major est iniquitas mea, quam ut veniam merear.
Które tłumaczenie jest najlepsze i dlaczego właśnie to? Wina, kara czy złość? I skąd taka rozbieżność. Będę bardzo wdzięczny Tobie Albertusie jeśli mi to sensownie wyjaśnisz. Pozdrawiam :-)
Dokonałem edycji i dodałem jeszcze Wulgatę. Chodzi o słowo: iniquitas.

[Magnolia]