Smutek jako zagadnienie moralne

[Aloes]

Wbrew powszechnym opiniom za smutek możemy ponosić winę moralną.
Jak nauczał Ewegiusz z Pontu
"
Co do przyczyn, to spotykamy u naszego mnicha werbalne rozróżnienie pomiędzy zewnętrzną i wewnętrzną przyczyną smutku (por. List do Melanii 42, t. 2). Do jakiegoś stopnia pewnego rodzaju smutki są niezależne od naszej woli, przynajmniej na pierwszym etapie. Przychodzą mimowolnie i ich przyczyna może być zupełnie zewnętrzna. Fakt ich powstania nie musi zależeć od nas. Natomiast od nas zależy, czy przy nich będziemy trwali, czy takie chwilowe zmartwienie nie przerodzi się w trwały stan, który Ewagriusz nazywa „namiętnością smutku” "
https://opoka.org.pl/biblioteka/T/TS/zd ... _ewagriusz

[Lunka]

No a asceci czym się kierowali w swoim życiu?

[Aloes]

No a asceci czym się kierowali w swoim życiu?

Nie rozumiem pytania

[Lunka]

No mi się wydaje, że wielu ascetów stosowało taką "namiętność smutku", a jednak stali się świętymi. Nie da się tego tak zdefiniować. Melancholika zawsze będzie ciągnąć do nadmiernego smucenia się, choleryka do wybuchów...

A @Aloes po co założyłeś ten temat? Napisz nad czym chcesz podyskutować.

[Aloes]

No mi się wydaje, że wielu ascetów stosowało taką "namiętność smutku", a jednak stali się świętymi.

A na jakiej podstawie ci się tak wydaje?
Jaki wg Ciebie stosował ta namiętność smutku i został.swietym?

[Lunka]

Napisałam wydaje mi się, więc to takie moje gdybanie tylko. Ale napisz proszę jak Ty byś rozwinął tą myśl...

[Aloes]

Napisałam wydaje mi się, więc to takie moje gdybanie tylko. Ale napisz proszę jak Ty byś rozwinął tą myśl...

Asceza polega na wyzbywanii się pragnień ziemskich, których brak zaspokojenia często powoduje smutek.
Wydaje mi się to bardzo właściwą postawa, aby ostatecznie pragnąć tylko Boga.

[Lunka]

@Aloes ale ja nadal chcę, żebyś rozwinął temat, który założyłeś. Czy to w ramach ciekawostki tylko?

[Aloes]

@Aloes ale ja nadal chcę, żebyś rozwinął temat, który założyłeś. Czy to w ramach ciekawostki tylko?

A zajrzals do artykułu który jest dość obszerny?

[daniel]

Wbrew powszechnym opiniom za smutek możemy ponosić winę moralną.
Jak nauczał Ewegiusz z Pontu
"
Co do przyczyn, to spotykamy u naszego mnicha werbalne rozróżnienie pomiędzy zewnętrzną i wewnętrzną przyczyną smutku (por. List do Melanii 42, t. 2). Do jakiegoś stopnia pewnego rodzaju smutki są niezależne od naszej woli, przynajmniej na pierwszym etapie. Przychodzą mimowolnie i ich przyczyna może być zupełnie zewnętrzna. Fakt ich powstania nie musi zależeć od nas. Natomiast od nas zależy, czy przy nich będziemy trwali, czy takie chwilowe zmartwienie nie przerodzi się w trwały stan, który Ewagriusz nazywa „namiętnością smutku” "
https://opoka.org.pl/biblioteka/T/TS/zd ... _ewagriusz

Smutek Ewargiusza został zastąpiony chyba zazdrością (a melancholia lenistwem)
Smutek jest uczuciem, a co za tym indzie sam z siebie nie jest grzechem.
Podobnie jak grzech.
Oczywiście "zagrzebywanie się" w smutku czy lenistwie (patrz. depresja) również nie jest grzechem, a zaburzeniem.

Abstrahując, każde pielęgnowane uczucie ukierunkowane w niewłaściwym kierunkiem jest niewłaściwą drogą.
Np. większość przyjemności bardziej na więzi niż uwalnia.

A może potrafisz, własnymi słowami, odróżnić "dobry" smutek od "złego" w kontekście Ewargiusza?