Czy papież wypowiadał się nieomylnie tylko dwa razy w historii Kościoła?

[Wiktor]

W poście z 20 sierpnia 2023 roku @Magnolia stwierdziła, że papież wypowiadał się nieomylnie tylko dwa razy w historii Kościoła. Tylko co to dokładnie oznacza? Czy to nie przeczy dogmatowi, że nieomylność papieska obowiązuje za każdym razem gdy papież wypowiada się ex cathedra (czyli z pewnością wielokrotnie więcej niż dwa razy w historii Kościoła)?

[Magnolia]

Papieże bardzo rzadko korzystają z formuły ex cathedra. Po raz pierwszy zrobił to w konstytucji Ineffabilis Deus Pius IX, gdy ogłaszał dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Było to w 1854 roku, a więc jeszcze przed sformułowaniem dogmatu o nieomylności papieskiej. Kolejny raz wypowiedział się ex cathedra niemal sto lat później Pius XII, gdy w konstytucji Munificentissimus Deus formułował dogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny.
https://kosciol.wiara.pl/doc/5622055.Bezbledny

Jedynie dwa razy papieże wypowiadali się ex cathedra.

[kacperek29]

Jan Paweł II, podczas swojego dwudziestosześcioletniego pontyfikatu, wypowiedział się ex cathedra tylko raz: w encyklice Evangelium vitae. Stwierdził wtedy, powołując się na autorytet Piotra i Pawła, że aborcja i eutanazja są aktami głęboko niemoralnymi (por. Evangelium vitae 57).
Linku niestety nie mogę wkleić jest na liturgia . pl

[Magnolia]

Jan Paweł II, podczas swojego dwudziestosześcioletniego pontyfikatu, wypowiedział się ex cathedra tylko raz: w encyklice Evangelium vitae. Stwierdził wtedy, powołując się na autorytet Piotra i Pawła, że aborcja i eutanazja są aktami głęboko niemoralnymi (por. Evangelium vitae 57).
Linku niestety nie mogę wkleić jest na liturgia . pl

https://opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/ja ... 3.html#m23
EV 57. Jeśli tak wielką uwagę zwraca się na szacunek dla każdego życia, nawet dla życia przestępcy i niesprawiedliwego napastnika, to przykazanie „nie zabijaj” ma wartość absolutną w odniesieniu do osoby niewinnej, i to tym bardziej wówczas, gdy jest to człowiek słaby i bezbronny, który jedynie w absolutnej mocy Bożego przykazania znajduje radykalną obronę przed samowolą i przemocą innych.

Istotnie, absolutna nienaruszalność niewinnego życia ludzkiego jest prawdą moralną bezpośrednio wynikającą z nauczania Pisma Świętego, niezmiennie uznawaną przez Tradycję Kościoła i jednomyślnie głoszoną przez jego Magisterium. Ta jednomyślność jest oczywistym owocem owego „nadprzyrodzonego zmysłu wiary”, wzbudzonego i umacnianego przez Ducha Świętego, który chroni od błędu Lud Boży, gdy „ujawnia on swą powszechną zgodność w sprawach wiary i obyczajów”.

Wobec stopniowego zacierania się w sumieniach i w społeczeństwie świadomości, że bezpośrednie odebranie życia jakiejkolwiek niewinnej ludzkiej istocie, zwłaszcza na początku i na końcu jej egzystencji, jest absolutnym i ciężkim wykroczeniem moralnym, Magisterium Kościoła nasiliło swoje wystąpienia w obronie świętości i nienaruszalności życia ludzkiego. Z Magisterium papieskim, które szczególnie często powracało do tego zagadnienia, było zawsze złączone nauczanie biskupów, zawarte w licznych i obszernych dokumentach doktrynalnych i duszpasterskich, ogłaszanych zarówno przez Konferencje Episkopatów, jak i przez poszczególnych biskupów. Również Sobór Watykański II poświęcił tej sprawie zwięzłą, ale stanowczą i jednoznaczną wypowiedź.


Dlatego mocą Chrystusowej władzy udzielonej Piotrowi i jego Następcom, w komunii z biskupami Kościoła Katolickiego, potwierdzam, że bezpośrednie i umyślne zabójstwo niewinnej istoty ludzkiej jest zawsze aktem głęboko niemoralnym. Doktryna ta, oparta na owym niepisanym prawie, które każdy człowiek dzięki światłu rozumu znajduje we własnym sercu (por. Rz 2, 14-15), jest potwierdzona w Piśmie Świętym, przekazana przez Tradycję Kościoła oraz nauczana przez Magisterium zwyczajne i powszechne.

Świadoma i dobrowolna decyzja pozbawienia życia niewinnej istoty ludzkiej jest zawsze złem z moralnego punktu widzenia i nigdy nie może być dozwolona ani jako cel, ani jako środek do dobrego celu. Jest to bowiem akt poważnego nieposłuszeństwa wobec prawa moralnego, co więcej, wobec samego Boga, jego twórcy i gwaranta; jest to akt sprzeczny z fundamentalnymi cnotami sprawiedliwości i miłości. „Nic i nikt nie może dać prawa do zabicia niewinnej istoty ludzkiej, czy to jest embrion czy płód, dziecko czy dorosły, człowiek stary, nieuleczalnie chory czy umierający. Ponadto nikt nie może się domagać, aby popełniono ten akt zabójstwa wobec niego samego lub wobec innej osoby powierzonej jego pieczy, nie może też bezpośrednio ani pośrednio wyrazić na to zgody. Żadna władza nie ma prawa do tego zmuszać ani na to przyzwalać”.

Pod względem prawa do życia każda niewinna istota ludzka jest absolutnie równa wszystkim innym. Ta równość stanowi podstawę wszelkich autentycznych relacji społecznych, które rzeczywiście zasługują na to miano tylko wówczas, gdy są oparte na prawdzie i na sprawiedliwości, uznając i broniąc każdego człowieka jako osoby, a nie jako rzeczy, którą można rozporządzać. Wobec normy moralnej, która zabrania bezpośredniego zabójstwa niewinnej istoty ludzkiej, „nie ma dla nikogo żadnych przywilejów ani wyjątków. Nie ma żadnego znaczenia, czy ktoś jest władcą świata, czy ostatnim «nędzarzem» na tej ziemi: wobec wymogów moralnych jesteśmy wszyscy absolutnie równi”

To jest encyklika, czyli ważny dokument w nauczaniu Kościoła, ale to nie jest nauczanie ex cathedra.

[kacperek29]

Chodzi o ten fragment

Dlatego mocą Chrystusowej władzy udzielonej Piotrowi i jego Następcom, w komunii z biskupami Kościoła Katolickiego, potwierdzam, że bezpośrednie i umyślne zabójstwo niewinnej istoty ludzkiej jest zawsze aktem głęboko niemoralnym.

Ks. dr hab. Grzegorz Ryś – historyk Kościoła, pracownik naukowy PAT w Krakowie, zajmuje się historią średniowiecza.
O papieskiej nieomylności
29 października 2004
Strona liturgia .pl

[Magnolia]

Tu jest link.
https://www.liturgia.pl/O-papieskiej-nieomylnosci/

[Wiktor]

@Magnolia Czyli jednak Jan Paweł II też wypowiadał się ex cathedra. Czyli musiało to być więcej niż dwa razy, na pewno minimum trzy.

[bramin]

Konstytucja "Pastor aeternus" z 18 lipca1870 mówi, ze aby wypowiedz była nieomylna musza być spełnione trzy warunki:
papież musi:
- wygłosić to ex cathedra czyli ten, ktore sprawuje władzę jako pasterz i nauczyciel Kościoła,
- wyraźnie zaznaczyć, ze czyni to mocą swojego apostolskiego autorytetu,
- ogłosić, ze ta nauka wiary czy moralności obowiązuje cały Kościół.

[kacperek29]

@Marek Piotrowski na innym forum napisał: W XX wieku było jedynie jedno takie orzeczenie, w XIX –dwa, w XVIII i XVII nie było żadnego (co prawda niektórzy twierdzą, że JPII ogłosił dogmat w sprawie płci księży, ale to było jedynie powtórzenie nauczania poprzednich papieży.

[bramin]

Uwaza sie, ze dotychczas ogłoszone zostały dwa orzeczenia spełniające warunki nieomylności.

Po raz pierwszy zrobił to w konstytucji Ineffabilis Deus Pius IX, gdy ogłaszał dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny.

.
Właśnie ten dogmat spełnił powyższe warunki.