Mam pytanie odnośnie praktykowania uważności ( bycia tu i teraz) w odniesieniu do katolicyzmu, pomaga mi to bardzo w radzeniu sobie z nerwicą lękową i atakami paniki.Zauważyłem że moje zycie stało sie dużo bardziej wartościowe dzięki praktyką mindfulness (miedzy innymi wróciłem do różańca i częściej myśle o Bogu) uwielbiam ten styl życia bycia uważnym, ponieważ kazdy aspekt się poprawił. Może was dziwić dlaczego was pytam czy to jest ok, jezeli daje to pozytywne owoce....pytam dlatego że część katolików uznaje mindfulness za coś złego, nie wiem dlaczego. Co o tym sądziecie ? Chciałnym poznać wasze zdanie
Praktyka uważności tez jest znana w chrześcijaństwie, to nic nowego choć dla wielu kojarzona jest z buddyzmem czy innymi wschodnimi religiami lub systemami mistyczno-filozoficznymi np. jogą.
W praktyce duchowej chrześcijaństwa mówi się często o stawaniu w obecności Boga, kierowaniu myśli ku Bogu, jest to nic innego jak chrześcijańska praktyka uważności.
Drogę moją do was niech utoruje sam Bóg, Ojciec nasz, i Pan nasz Jezus!
1 Tes 3,11
A jeżeli używam uważności do polepszenia swojego życia, do tego aby wyjść z lęków, np, jak pije herbate to odczuwam jej aromat,zapach itd, jak trenuje to skupiam sie na ćwiczeniu, nie myśle wtedy o Bogu.
Jestem tego samego zdania co bramin.
To nie jest sprzeczne z chrześcijaństwem.
A skoro ci to pomaga w nerwicy to super.
Ja też lepiej funkcjonuje z nerwicą gdy skupiam się tylko na tu i teraz.
Co może być złego w tym że cieszysz się aromatem? Zawsze można dodać: Chwała Panu za dobrą herbatę! Itd.
mgr teologii, „Bóg pragnie, aby wszyscy byli zbawieni i doszli do poznania prawdy” (1 Tm 2,4)
