Święta Maryjo - Sancta Maria
Czytaj!
W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było imię Maryja. Wszedłszy do Niej, [anioł] rzekł: "Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami".
Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co by miało znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł ryekł do Niej: "Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiemłaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca". Na to Maryja rzekła do anioła: "Jakże się to stanie, skoro nie znam meża?". Anioł Jej odpowiedział: "Duch Świety zstąpi na Ciebie i moc Najwyszego okryje Cię cieniem. Dlatego też Święte, które si e narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną/ Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego". Na to rzekła Marjya: "Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego". Wtedy odszedł od Niej anioł (Łk 1,26-38).
Rozważ!
Litania loretańska zaczyna się najprstszym określeniem Matki Bożej, Jej ziemskim imieniem. Tak właśnie wprowadza Ją na scenę historii świętej ewangelista Łukasz: "W szóstym miesiącu posłal Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja" (Łk 1,26).
To długie i uroczysre wprowadzenie miało ukazać Boży sposób zbawienia świata. Spoganiała Galilea, nieznane w Starym Testamencie miasteczko Nazaret, wreszcie nic nieznacząca uboga dziewczyna... "Bóg wybrał właśnie to, (...) co nieszlachetnie urodozone według świata oraz wzgardzone, i to, co [w ogóle] nie jest, (...) by tom co jest, unicestwić" (1Kor 1,27-28).
Imię Maria (Mariam) było barzo popularne w ówczesnej kulturze Izraela. Nosiła je zarówno dumna żona króla Heroda, jak i pokorna służebnica Pańska. Patronką tego imienia była siostra Mojżesza, Miriam, ciesząca się sławą jako prorokini i pośredniczka łask. Różnie tłumaczono pierwotne znaczenie tego imienia. Ponad sto lat temu niemiecki uczony, Otto Bardenhewer, wyliczył ponad 60 hipotez na ten temat, a ciągle powstają nowe. Warto tu wspomnieć o propozycji polskiego biblisty, ks. Aleksego Klawia. Sugerował on kananejskie pochodzenie tego imienia, które w przybliżeniu miałoby oznaczać: "przyczyna naszej radości". Wrócimy do tej hipotezy przy odpowiednim wezwaniu litanii. Tutaj chiałbym zwrócić uwagę na inną możliwość tłumaczenia imienia Maria(m). Końcowe (-m) należy mianowicie do rdzenia słownego i sugeruje znaczenie: "Wywyższona". Matka Najświętsza zdaje się nawiązywać do treści swego imienia w hymnie Magnificat, sławiąc Boga za to, że "wywyższa pokornych" (Łk 1,52).
Ważniejsze jednak od wszelkich prób zrozumienia imienia Maryi jest zawierzenie Jej świętości. Świetość Matki Jezusa płznie z potężnego źródła świętości Boga. Na początku każdej litanii śpiewamy: "Świeta Trójco, Jedyny Boże". To wezwanie wprowadza nas również w tajemnicę świętości Maryi. W Starym Testamencie świętość jest przymiotem samego Boga. Nowy Testament rozciąga tę świętość na Jezusa Chrystusa, jednorodzonego Syna Bożego. Anioł przy zwiastowaniu objawia Marzi: "Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego okryje Cię cieniem. Dlatego też Święte, które się narodzi, i będzie nazwane Synem Bożym" (Łk 1,35).
Świętość Chrystusa udziela się Kościołowi, Jego mistycznemu Ciału, jakl to wyjaśnia Apostoł: "Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie, aby go uświęcić" (Ef 5,25n). Kościoł jest więc "narodem świętym" (1P 2,9), a jego cyłonkowie zwani są w listach Pawła świętymi. Stąd też, choć z pewnymi oporami, zacznie się nazywać w Kościele świętymi tych, którzy już osiągnęli zbawienie. Należą do nich męczennicy, a przede wszystkim Matka Najświętsza obdarzona pełnią łaski (por. Łk 1,28).
Już Litania do Wszystkich Świętych stawia imię Maryi na czele długiego szeregu orędowników niebiańskich. Jest to wyraz wiary Kościoła w Jej szczególną opiekę nad ludem chrześcijańskim. Matka Jezusa, najbliższa Mu osoba za ziemskiego życia, jest także u Jego boku w chwale zbawionych. O ile jednak Bożej pomocy wzywamy przez odwołanie się do Jego miłosierdzia ("zmiłuj się nad nami"), to Maryję i świętych możemy prosić jedynie o wstawiennictwo u Boga: "Módl się za nami!". Jej orędownictwa Kościół doświadcza od samego początku, jak pokazuje scena w Kanie Galilejskiej. Znak, jakiego dokonał wtedy Jezus za sprawą swej Matki, był przyczyną nowej więzi pomiędzy Jego "braćmi i uczniami" (por. J2,12). Dzięki orędownictwu Matki Jezusa sakramentalna struktura Kościoła ma swój początek na weselu w Kanie. Ufny w tę dyskretną, a przemożną obecność Maryi Kościół będzie ustawicznie przywoływał Jej pomocy, wołając wytrwale: "Święta Maryjo, módl się za nami!"
Módl się!
Świeta Maryjo - módl się za nami!
Żyj słowem!
Maryja sama nazwała siebie złużebnicą Pańską - Służebnicą Śłowa: "niech mi się stanie według twego słowa" (Łk 1,38), Zachęcała też uczniów w Kanie Galilejskiej: "Zróbcie wszystko, cokolwiek [Jezus] wam powie" (J 2,5). Podejmiemy trud medytacyjnej lektury mistycznej katedry Litanii loretańskiej - odczytajmy jej biblijne przesłanie na dziś!
Jeśli potrzebujesz pomocy duchowej napisz email: pomocduchowaDM@gmail.com