Niekiedy tak bywa, ze swieci o ktòrych wczesniej nie slyszelismy raptem .....wkraczaja w nasze zycie.
Ja mialam i mam mego ukochanego swietego , ktòry nieustannie orenduje za mna w niebie od chwili gdy mialam 14 lat.
A jest nim sw Juda Tadeusz - kuzyn Chrystusa, meczennik i patron w sprawach beznadziejnych.
Gdy w 1972 znalazlam sie w gòrskim klasztorze w Mentorella, jednym z ulubionych miejsc polskiego papieza , gdzie byli polscy bracia Zmartwychstancy zapytalam jednego z ojcòw, gdzie moze byc jego gròb.
Nie wiedzial, ale poradzil mi szukac w bazylice sw Piotra.
Poswiecilam kilka godzin na szukanie wreszcie go znalazlam.
Od tego czasu miejsce, ktòre zawiera Jego szczatki sluzy mi jako ........akumulator.
Po kolejnej wizycie na Jego grobie czuje sie silniejsza i pelna energi i optymizmu.
Nie zapomne chwili, gdy na dwa dni przed matura jechalam w niewygodnym autobusie i zaproponowano mi przeniesienie sie do wygodniejszego busika. Juz chcialam powiedziec tak, tym bardziej, ze bylam z seniorka ciocia i bylo nam niewygodnie, gdy nagle poczulam jakby moje nogi wrosly sie w ziemie ....i powiedzialam -nie dziekuje zostaje.
A bylo to na uroczystosci wygrania konkursu ,ktòrego bylam laureatka.
W czasie obiadu dowiedzielismy sie, ze busik, ktòry pojechal przed nami mial wypadek. Nie bylo ofiar smiertelnych w ludziach, ale pare osòb skonczylo w szpitalu. Pytanie retoryczne jakbym mogla przystapic do egzaminòw, gdybym znalazla sie w szpitalu?
Wielokrotnie doswiadczylam Jego pomocy, dlugo moglabym na ten temat mòwic, ale odmawialem codziennie nowenne jemu poswiecona.
Inaczej bylo zs sw Alfonsem malo znanym w Polsce.
Po przeprowadzce znalazlam sie w parafi Jemu poswieconej.
Gdy zaczelam odkrywac - jak mòwia najpiekniejsze miejsca we Wloszech , gdzie nawet Adolf Hitler marzyl o tym by doczekac starosci i malowac pejzaze - a jeszcze przed wybuchem wojny, ktòra sam rozpetal nawiazywal do tych miejsc i powtarzal polskim dyplomatom - ja nie jestem politykiem ja jestem artysta napotykalam na miejsca zwiazane z osoba tego swietego.
Wszystkie znajduja sie w Kampani, na wybrzezu Amalfi. Sant'Agata dei Goti, gdzie byl proboszczem, Scala, gdzie modlil sie w grocie, ktòra obecnie stanowi czesc kosciola, wreszcie Pagani.
Przejezdzalam przez to miasto niezliczona ilosc razy jadac do bazyliki w Pompejach.
Jest to ostatnia stacja przed Pompejami.
W roku 1991 zostalo tam z inicjatywy polskiego papieza zalozone museum poswiecone swietemu.
Po remoncie zostalo ono otwarte w zeszlym roku. Niewielkie, ale dosc dobrze zaopatrzane, sa nawet sliniaczki przyszlego swietego . Ponizej zamieszczam artykul poswiecony swietemu , podpisany przez jego autora.
Dodam, ze z okazji roku jubileuszowego mamy liste kosciolòw jubileuszowych, umieszcze wiadomosc w rubryce koscioly jubileuszowe i podam link.
Z tego miejsca blisko nie tylko do Pompejòw, ale i do miejsca i domu urodzenia ojca sw Pio,, sw dr Moscati, grobu Dolindo etc.
Święty Alfons Maria Liguori, ostatni teolog wyniesiony na ołtarze
Porywał słowem, ale głównie przykładem życia i troską o najbiedniejszych. 1 sierpnia przypada wspomnienie św. Alfonsa Marii Liguoriego, biskupa i doktora Kościoła. Jego relikwie znajdują się w Pagani k. Salerno we Włoszech. Jest patronem spowiedników i moralistów.
Ks. Arkadiusz Nocoń - Watykan
Alfons Maria Liguori urodził się 27 września 1696 r. w miejscowości Marianella k. Neapolu w rodzinie szlacheckiej i był najstarszym z ośmiorga rodzeństwa. Jego rodzice Józef i Anna wychowywali swoje dzieci w duchu głębokiej pobożności (pięcioro z nich poświęciło się na służbę Bogu).
Obdarzony niezwykłymi zdolnościami Alfons Maria zdobywał błyskawicznie stopnie naukowe. W wieku zaledwie siedemnastu lat był już doktorem obojga praw. W Neapolu, gdzie rozpoczął pracę, cieszył się sławą doskonałego adwokata. Nieoczekiwanie w życiu zawodowym spotkał go jednak cios: przegrał bardzo ważny proces. Rozgoryczony tym faktem, jak i panującą w ówczesnych sądach korupcją zrezygnował z kariery adwokata i poświęcił się studiowaniu teologii.
Mając trzydzieści lat został księdzem i rozpoczął pracę w najbiedniejszych dzielnicach Neapolu, gdzie bardzo szybko dał się poznać jako znakomity kaznodzieja. Nade wszystko był jednak ojcem dla zaniedbanej materialnie i duchowo młodzieży. W duszpasterstwie używał metod nam „współczesnych”: grał na gitarze, komponował piosenki, organizował młodzieży wolny czas.
Widząc ogrom problemów z jakimi borykali się wówczas ludzie, ale także ich ignorancję religijną, założył w roku 1732 Zgromadzenie Zakonne Najświętszego Odkupiciela (popularnie Zakon Redemptorystów), którego głównym celem było głoszenie Dobrej Nowiny o Odkupieniu najbardziej opuszczonym i ubogim. Doceniając gorliwość Założyciela Papież Klemens XIII mianował go biskupem diecezji Sant’Agata dei Goti (1762 r.). Aby uprosić błogosławieństwo dla swojej posługi nowy biskup udał się pieszo do Loreto (była to zarazem pierwsza podróż w jego życiu).
Z młodzieńczym zapałem, mimo swoich 66 lat, rozpoczął pracę w diecezji. Porywał słowem, ale głównie przykładem życia i troską o najbiedniejszych (w czasie głodu sprzedał naczynia i sprzęty, aby kupić chleb dla biednych). Wyniszczony niezdrowym klimatem i latami surowych umartwień (nosił włosiennicę, ograniczał pożywienie i sen), złożył po trzynastu latach rezygnację z kierowania diecezją, by kolejnych trzynaście lat przeżyć w wielkich cierpieniach fizycznych i duchowych, znoszonych z poddaniem się woli Bożej.
Z dzieła „Umiłowanie Jezusa Chrystusa w życiu codziennym” św. Alfonsa Marii Liguoriego: „Żaden rozum nie zdoła pojąć, jak płonie ogień miłości w sercu Jezusa. Gdyby Mu nakazano ponieść śmierć nie jeden raz, ale tysiące razy, i na to starczyłoby Mu miłości. I gdyby to, co musiał wycierpieć za wszystkich ludzi, konieczne było dla zbawienia jednego człowieka, uczyniłby to samo dla każdego, co uczynił dla wszystkich. Chociaż wisiał na krzyżu trzy godziny, to jeśli byłoby to konieczne, wystarczyłoby Mu miłości na pozostanie tam aż do dnia sądu. (...) O Boże, dlaczego ludzie Cię nie kochają, Ciebie, któryś tyle uczynił, aby być przez nich kochanym! Zanim nastąpiło Wcielenie Słowa, człowiek mógł wątpić, czy Bóg naprawdę go kocha, ale po przyjściu Syna Bożego i po Jego śmierci z miłości do ludzi jakże możemy dłużej wątpić!?” (I,4, IV,2 fragm.)
Biografie poświęcone św. Alfonsowi nie wahają się go nazwać fenomenem. Był wszechstronnie uzdolnionym malarzem, poetą, muzykiem i architektem, ale przede wszystkim znakomitym teologiem i świętym. Jak mimo swoich licznych obowiązków duszpasterskich (wygłosił ponad 500 misji i rekolekcji) znajdował jeszcze czas na pracę naukową trudno wprost zrozumieć. A jego dorobek jest imponujący: ponad 160 pozycji z zakresu ascetyki, dogmatyki, apologetyki i teologii moralnej, przetłumaczonych na 60 języków świata (łącznie 17 tysięcy wydań!). Nazwany po latach „Najżarliwszym nauczycielem” (Doctor zelantissimus), był on także ostatnim teologiem wyniesionym na ołtarze. Niestety.
Św. Alfons Liguori wywarł piętno nie tylko na swoim pokoleniu. Jego „Teologia moralna” stała się niemal oficjalnym podręcznikiem nauczania tej dziedziny w Kościele, a jego pisma na temat modlitwy przyniosły mu kolejny zaszczytny tytuł „Doktora modlitwy”. Przy całej swej uczoności pisał także dzieła proste, zrozumiałe dla każdego, komponował też kolędy. O jednej z nich, znanej na całym świecie – „Tu scendi dalle stelle”, Giuseppe Verdi miał powiedzieć, że „bez niej Boże Narodzenie nie byłoby Bożym Narodzeniem”.
Św. Alfons Maria Liguori zmarł 1 sierpnia 1787 r. w Pagani k. Salerno. Beatyfikował go Pius VII 15 września 1816 r., a kanonizował Grzegorz XVI 26 maja 1839 r. Doktorem Kościoła (Doctor zelantissimus) ustanowił go Papież Pius IX 23 marca 1871 r.
Jeśli potrzebujesz pomocy duchowej napisz email: pomocduchowaDM@gmail.com