jedna osoba zaczęła opowiadać coś o figurze Jezusa, która przedstawiała jego głowę, albo (całe ciało, nie wiem) zakrytą jakby całunem. No ale zamiast słowa całun użyła słowa szmata... więc niby śmiesznie. Kilka osób, które było zaangażowane w tą rozmowę zaczęły się śmiać, a w mojej głowie najpierw był sprzeciw, bo zostało użyte imię Jezusa, potem że w sumie to mogę się śmiać, bo chodzi o śmieszne dobranie słów (zamiast całun, welon to szmata) a jak już ciężko było się powstrzymać od śmiechu, to pojawiły się wątpliwości.. tak to wszystko pamiętam.
Tłumaczyłam to też sobie, że śmiałam się bardziej z dobrania słowa a nie z tego że chodzi o Jezusa, ale nie wiem czy nie śmiałabym się mniej gdyby było użyte inne imię...
Z tego, co opisujesz, bardziej wygląda to na typowe skrupuły niż na jakiś rzeczywisty problem moralny. Liczy się przede wszystkim intencja – nie śmiałaś się z Jezusa ani z tego, co święte, tylko z niezręcznego użycia słowa „szmata” zamiast „całun”. Samo to, że w ogóle pojawiła się u Ciebie taka refleksja i troska, pokazuje raczej szacunek do wiary niż jej brak.