postanowiłam to przeanalizować:Chodzi o Koronkę do Milosierdzia Bożego we fragmencie "ofiaruję Ci..."
Problem nie tylko mój, zachowując proporcje:
Cytuję: Ksiądz Wincenty Granat, były rektor KUL, uważał, że Koronka do Miłosierdzia Bożego zawiera błędy teologiczne, a więc nie może pochodzić od Boga. Na sympozjum poświęconym tematyce miłosierdzia Bożego wygłosił referat, w którym napisał: W modlitwie powyższej znajdują się istotne błędy teologiczne: po pierwsze Bóstwo Syna jest to samo co i Boga Ojca, a więc nie może być ofiarowane Ojcu Przedwiecznemu; po drugie nie wolno składać na ofiarę czy jakkolwiek w ogóle ofiarować Bóstwa; po trzecie nie może być ono przebłaganiem za grzechy, gdyż Bóstwo, a konkretnie Bóg odpuszcza grzechy, lecz nie jest ofiarą przebłagania; to w naturze ludzkiej Zbawiciel jest przebłaganiem za grzechy nasze.
Myślę, że to pytanie jest znacznie poważniejsze, niż może się wydawać na pierwszy rzut oka. Nie jest to przecież zarzut osoby nieznającej teologii, ale wątpliwość sformułowana przez ks. prof. Wincentego Granata – wybitnego dogmatyka i wieloletniego rektora KUL. Jego uwagi były traktowane przez teologów bardzo serio.
Granat zwracał uwagę przede wszystkim na dosłowne brzmienie słów: „ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo...”. Jeśli przez „Bóstwo” rozumieć Boską naturę Chrystusa, to rzeczywiście pojawia się problem. Boska natura Ojca i Syna jest jedna i ta sama. Nie można więc mówić o „ofiarowaniu Ojcu Bóstwa”, ponieważ nie jest ono czymś odrębnym od Ojca. Podobnie trudno powiedzieć, że Bóstwo jest ofiarą przebłagalną za grzechy – według nauki Kościoła przebłagania dokonał Chrystus w swojej ludzkiej naturze przez mękę i śmierć na krzyżu.
Na te zarzuty odpowiedział później ks. prof. Ignacy Różycki, główny teolog procesu beatyfikacyjnego św. Faustyny. Zwrócił uwagę, że nie należy analizować pojedynczego słowa „Bóstwo”, lecz całe zdanie. Według niego nie ofiarowujemy Ojcu Boskiej natury jako takiej, ale całą Osobę Jezusa Chrystusa – prawdziwego Boga i prawdziwego Człowieka. Sformułowanie „Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo” ma wyrażać pełnię Osoby Chrystusa, a nie cztery odrębne „elementy”, które można rozdzielić.
To wyjaśnienie jest dziś najczęściej przyjmowane w teologii katolickiej i pozwala pogodzić tekst Koronki z nauką o unii hipostatycznej. Nie oznacza jednak, że pytania Granata były bezzasadne. Wielu teologów przyznaje, że język Koronki nie jest językiem ścisłego traktatu dogmatycznego i dlatego może rodzić trudności interpretacyjne.
Zastanowiło mnie również pytanie o samo słowo „ofiaruję”. Rzeczywiście, w języku potocznym ofiarowujemy komuś coś, co jest nasze. Bogu niczego nie brakuje i niczego od nas nie potrzebuje. Jednak w języku liturgii słowo „ofiarować” ma nieco inne znaczenie. Nie oznacza ono, że wzbogacamy Boga lub przekazujemy Mu coś, czego wcześniej nie posiadał. Oznacza raczej, że stajemy przed Ojcem, jednocząc się z jedyną ofiarą Chrystusa i przedstawiając ją Ojcu jako źródło naszego zbawienia. Podobny sens ma modlitwa podczas Mszy świętej, kiedy Kościół „ofiaruje” Ojcu Chrystusa, chociaż jest oczywiste, że nie dysponuje Nim jak swoją własnością.
Dlatego wydaje mi się, że warto odróżnić dwie rzeczy. Jedna to prawda teologiczna, którą Kościół chce wyrazić. Druga to język, którym tę prawdę wyraża. Ten język nie zawsze jest równie precyzyjny jak definicje dogmatyczne i czasem wymaga objaśnienia. Nie uważam więc, że samo postawienie takich pytań świadczy o braku wiary. Przeciwnie – jest próbą zrozumienia sensu słów, które codziennie wypowiadamy. A to wydaje mi się postawą jak najbardziej godną szacunku.
Proponuję źródła:
https://czasopismowst.pl/index.php/wst/ ... w/547?utm_
https://www.faustyna.pl/zmbm/koronka-do ... ia-bozego/
https://parafiakolbe.pl/koronka-do-milosierdzia-bozego/
https://pch24.pl/opinie/ofiaruje-ci-dus ... zia,714104