Pytania do księdza

[Magnolia]

Kochani mamy na forum kapłana , który jest gotowy odpowiadać na wasze pytania. Prawdę mówiąc nawet dwóch kapłanów @xdiec29 odpowiada jedynie na wiadomości prywatne
Wiem z doświadczenia, że prawie każdy katolik nosi w sobie takie pytanie do księdza ale albo się wstydzi albo nie ma okazji aby je zadać. Może ten wątek wam się przyda i będzie dobra okazja do zadawania pytań.
Kapłan @bramin bedzie tutaj odpowiadał.

[bramin]

Chyba jednak ludzie są wstydliwi i nieśmiali

[Magnolia]

Ja mam pytanie jak sobie kapłan radzi ze słuchaniem spowiedzi? Myślę ze tak po ludzku musi być trudno słuchać np 30 minut samych brudów ludzkich... jak potem wrócić do równowagi?

[bramin]

To jest kwestia pewnego duchowego i psychicznego nastawienia. Spowiedzi są różne, niektóre wyznania grzechów są banalne, zwyczajne, inne są ciężkiego kalibru, jeszcze inne bardzo budujące dla księdza.

[Wiesława]

Chyba jednak ludzie są wstydliwi i nieśmiali

Ja nie jestem ani wstydliwa, ani nieśmiała.
Miałabym kilka osobistych pytań, niektóre są bardzo osobiste i nie dotyczą wyłącznie mnie (ale osób bliskich). Uważam, że nie mam prawa na forum pisać bez zgody innych (chociaż niby tu jesteśmy anonimowi) o ich sprawach.
Natomiast na moje pytania raczej znam odpowiedzi . Dostrzegam też niechęć bramina do swojej osoby, więc nie wiem, czy warto zaczynać...

[bramin]

Dostrzegam też niechęć bramina do swojej osoby, więc nie wiem, czy warto zaczynać...

Zawsze staram staram się oddzielić osobę od problemu. To, ze czasami z kimś polemizuję, nie zgadzam się lub krytykuję nie oznacza, ze czuję do kogoś niechęć.
Wiec jak chcesz możemy pogadać.

[Wiesława]

Dostrzegam też niechęć bramina do swojej osoby, więc nie wiem, czy warto zaczynać...

Zawsze staram staram się oddzielić osobę od problemu. To, ze czasami z kimś polemizuję, nie zgadzam się lub krytykuję nie oznacza, ze czuję do kogoś niechęć.
Wiec jak chcesz możemy pogadać.

Chcę.
Jeśli pozwolisz w sprawie bliskiej mi osoby napiszę na priv.
Natomiast tutaj moje rozterki ci powierzę, jak kapłanowi.
Czy istnieje w prawie kościelnym jakiś "myk", który zezwala na pełne uczestnictwo w Mszy św. i Eucharystii jeśli nie wierzy się w dogmaty maryjne i kilka innych spraw nadawanych do wierzenia przez KrK (np.czczenie relikwii, sprawa obrazów itp.).
Niedawno przeczytałam - i bardzo miłe i budujące rozmowy przeprowadziłam z Markiem Piotrowskim, autorem "Dlaczego ufam Kościołowi". Mnóstwo spraw ta lektura mi wyprostowała, ale niektóre są mi jeszcze dość dalekie w tym sensie, że rozumiem wyjaśnienia, są prawidłowo ujęte, nawet uzasadnione biblijnie (jak bardzo się chce), ale nie mam ich w sercu i w sumieniu.
Tęsknię za udziałem w Eucharystii.
No to o ten "myk" pytam.

[daniel]

@bramin - co dla Ciebie jest, tak po ludzku, najbardziej radosnego w byciu kapłanem czego nie może doświadczyć osoba świecka? Czy w ogóle jest coś takiego?

[Tomi]

Jak rozeznał ksiądz swoje powołanie kapłańskie i rozeznaje na co dzień wolę Bożą? Czy towarzyszyły księdzu jakieś obawy związane z podjęciem tej życiowej drogi i na ile okazały się prawdziwe? Co stanowi największą trudność obecnie?

[bramin]

Jeśli pozwolisz w sprawie bliskiej mi osoby napiszę na priv.

Przeczytałem na privie i odpiszę.

Czy istnieje w prawie kościelnym jakiś "myk", który zezwala na pełne uczestnictwo w Mszy św. i Eucharystii jeśli nie wierzy się w dogmaty maryjne i kilka innych spraw nadawanych do wierzenia przez KrK (np.czczenie relikwii, sprawa obrazów itp.).

Pierwszy "myk".
Relikwie, obrazy, różne poświecenia, prywatne objawienia itp. są pewną pomocą, drogowskazem na drodze do Boga.
Boga możesz poznawać, doświadczać, z nim się jednoczyć bez tych drogowskazów.
Wielu katolików nie ma nawet pojęcia o istnieniu wielu dogmatów a ich wiara jest głęboka, są zjednoczeni z Bogiem.
Drugi "myk".
Komunia sw. łac. communio oznacza wspólnotę, najpierw wspólnotę Chrystusem, osobistą relację z nim, następnie wspólnotę z Jego Ciałem czyli Kościołem a więc z papieżem, biskupami, duchownymi i wszystkimi wierzącymi, bez tego uczestnictwo w Eucharystii i jej przyjmowanie jest nieporozumieniem.

co dla Ciebie jest, tak po ludzku, najbardziej radosnego w byciu kapłanem czego nie może doświadczyć osoba świecka?

Doświadczenie obecności Boga, choć to doświadczenie tez jest udziałem wielu "normalnych" ludzi. Najbardziej jednak kiedy stoję przy ołtarzu i odprawiam święte obrzędy bo jest to jednak jakiś niezasłużony przywilej.
Myślę, ze jest wiele rzeczy, które dają radość.

Jak rozeznał ksiądz swoje powołanie kapłańskie

To był jakiś wewnętrzny impuls, myśl. Zobaczyłem kiedyś ogłoszenie o seminarium i ta myśl nie dawała mi spokoju, choć pierwszy rok był poważną walką i zastanawianiem się czy to na pewno jest moja droga.

Co stanowi największą trudność obecnie?

Jestem z natury optymistą ale największą trudnością jest dla mnie czas po I Komunii, kiedy jakaś część dzieci ulatnia się bezpowrotnie i nie widzę ich ani w kościele ani w centrum parafialnym.
Podobnie jest z bierzmowaniem, które nazywane jest nieraz złośliwie oficjalnym pożegnaniem się z Kościołem.

[Wiesława]

Wiesława pisze: ↑wczoraj, 17:30
Jeśli pozwolisz w sprawie bliskiej mi osoby napiszę na priv.
Przeczytałem na privie i odpiszę.
Wiesława pisze: ↑wczoraj, 17:30
Czy istnieje w prawie kościelnym jakiś "myk", który zezwala na pełne uczestnictwo w Mszy św. i Eucharystii jeśli nie wierzy się w dogmaty maryjne i kilka innych spraw nadawanych do wierzenia przez KrK (np.czczenie relikwii, sprawa obrazów itp.).
Pierwszy "myk".
Relikwie, obrazy, różne poświecenia, prywatne objawienia itp. są pewną pomocą, drogowskazem na drodze do Boga.
Boga możesz poznawać, doświadczać, z nim się jednoczyć bez tych drogowskazów.
Wielu katolików nie ma nawet pojęcia o istnieniu wielu dogmatów a ich wiara jest głęboka, są zjednoczeni z Bogiem.
Drugi "myk".
Komunia sw. łac. communio oznacza wspólnotę, najpierw wspólnotę Chrystusem, osobistą relację z nim, następnie wspólnotę z Jego Ciałem czyli Kościołem a więc z papieżem, biskupami, duchownymi i wszystkimi wierzącymi, bez tego uczestnictwo w Eucharystii i jej przyjmowanie jest nieporozumieniem.

1. Dziękuję. Nie ma pośpiechu, wiem, że masz wiele spraw na głowie. Poczekam cierpliwie. I dziękuję.
2. Chyba nie do końca się rozumiemy. Wiem, że prywatne objawienia, oddawanie czci obrazom, relikwiom itp. nie jest do zbawienia ani konieczne, ani potrzebne. Chyba obiło mi się o uszy, że Kościół nie wymaga w wierzenie prywatnym objawieniom (nie ma obowiązku wierzyć jeśli ktoś ma jakieś wizje). Natomiast ja pytam o to, czy bez mojej osobistej wiary i akceptacji absolutnie wszystkich nauk i dogmatów podanych przez Magisterium mam obowiązek w to wierzyć i akceptować, oddawać cześć wymaganą przez jakieś kościelne ustawy, dekrety itp.
Wprost napiszę: nie jestem w sercu i sumieniu przekonana do trzech dogmatów maryjnych:
1. O Maryi zawsze Dziewicy
2. O Niepokalanym Poczęciu Maryi
3. O wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny (z duszą i ciałem).
Nie sprawia mi problemu dogmat "O Bożym Macierzyństwie Maryi".
Nie byłoby problemu, gdyby Kościół nie zobowiązał i nie przymuszał mnie do wiary i akceptacji tych dogmatów. (Wiem, że nie ja jedna mam z tym problem).
Automatycznie niejako zostałam wykluczona przez władze kościelne (najwyższe władze) z Kościoła.
Tak czy nie?
Wiem czym jest Eucharystia, ale nie wiem, czy nie akceptując niektórych nauk i dogmatów mam prawo w niej uczestniczyć.
O to mi chodzi, braminie i byłabym wdzięczna gdybyś mi prosto i otwarcie o tym napisał.
Z góry dziękuję i serdecznie pozdrawiam.

[bramin]

Chyba obiło mi się o uszy, że Kościół nie wymaga w wierzenie prywatnym objawieniom (nie ma obowiązku wierzyć jeśli ktoś ma jakieś wizje).

To dobrze Ci się obiło, nie przesłyszałaś się.
Nie mam gotowej odpowiedzi i recepty na Twoją wiarę/niewiarę. Najlepiej gdybyś porozmawiała w realu z jakimś księdzem to wtedy można by to wszystko jakoś wyjaśnić bo to co tutaj poruszasz jest skomplikowane, ma wiele niuansów i nie da sie wyjaśnić paroma zdaniami.

Piszesz o pragnieniu Eucharystii a w Twoim profilu w punkcie wyznanie jest: "inne wyznanie", więc nie wiem z jakim Kościołem czy wspólnotą religijną się utożsamiasz, gdzie "czujesz się w domu".

Natomiast ja pytam o to, czy bez mojej osobistej wiary i akceptacji absolutnie wszystkich nauk i dogmatów podanych przez Magisterium mam obowiązek w to wierzyć i akceptować, oddawać cześć wymaganą przez jakieś kościelne ustawy, dekrety itp.

1. Problem w tym, ze ja nie znam absolutnie wszystkich nauk i dogmatów bo to jest po ludzku niemożliwe, znam te najważniejsze, te uroczyście ogłoszone a o innych mam pojęcie gdy zaglądnę do tzw. Denzingera (to zbior wszystkich dogmatów, reguł, twierdzeń itp. od początku istnienia Kościoła.
I szczerze mówiąc nie zawracam sobie tym głowy bo najważniejsza jest moja wiara, relacja z Bogiem.

2. Nie zawsze wszystkie dogmaty można tak na chłopski rozum uzasadnić, tutaj dochodzi sprawa autorytetu i wiary.
Ja wierzę, ze Apostołowie i ich następcy, kierowani Duchem Sw. przekazali nam te prawdy i nawet jak przedstawiciele Kościoła mówią czasem głupoty lub milczą kiedy trzeba zabrać głos, wierzę, ze Jezus jest obecny w Kościele "aż do skończenia świata", stąd nie mam problemu z dogmatami.

Wiem czym jest Eucharystia, ale nie wiem, czy nie akceptując niektórych nauk i dogmatów mam prawo w niej uczestniczyć.

Jest różnica czy Ty nie wierzysz, czy świadomie odrzucasz te prawdy jako głupotę, bezsens, masz kryzys wiary, czy wątpisz.
To tyle z mojej strony. Pogadaj z jakimś księdzem na żywo i wyjaśnij te sprawy, pozdrawiam.

[Wiesława]

Dziękuję za odpowiedź.

[Tomi]

Dlaczego Pan Bóg...

często lub nie (statystycznie w sumie nie), decyduje się odebrać życie ziemskie człowiekowi w niezbyt spodziewanych momentach? Mam na myśli zwykłe sytuacje życiowe, takie jak śmierć w wyniku wypadku komunikacyjnego; w miejscu pracy; w wyniku ataku terrorystycznego; nagłego kataklizmu (powódź, tornado, meteoryt itp.); nagły zawał/zatrzymanie krążenia?

'skazuje' (wiem, że to może być określenie na wyrost) ludzi na wieloletnie cierpienia z powodu straty bliskiej osoby -> konkretny przykład: zaginięcie bliskiej osoby/dziecka. Często pada tu odpowiedź, jakoby patrzył "szerzej" na losy człowieka? Czy można zatem postawić wniosek, że odebrał rodzicom ich dziecko, ponieważ te mogło mieć złe skłonności i w przyszłości celowo ich unieszczęśliwiać?

[bramin]

To pytanie raczej powinno być zaadresowane do kogo innego, mianowicie do Pana Boga.
Nie znam odpowiedzi na to pytanie wierzę ze jest w tym jakiś sens. Jaki? nie wiem.
Przeczytaj od deski do deski Księgę Hioba. Być może tam znajdziesz częściową odpowiedz na Twoje pytanie.

[Magnolia]

Dlaczego Pan Bóg...

często lub nie (statystycznie w sumie nie), decyduje się odebrać życie ziemskie człowiekowi w niezbyt spodziewanych momentach? Mam na myśli zwykłe sytuacje życiowe, takie jak śmierć w wyniku wypadku komunikacyjnego; w miejscu pracy; w wyniku ataku terrorystycznego; nagłego kataklizmu (powódź, tornado, meteoryt itp.); nagły zawał/zatrzymanie krążenia?

'skazuje' (wiem, że to może być określenie na wyrost) ludzi na wieloletnie cierpienia z powodu straty bliskiej osoby -> konkretny przykład: zaginięcie bliskiej osoby/dziecka. Często pada tu odpowiedź, jakoby patrzył "szerzej" na losy człowieka? Czy można zatem postawić wniosek, że odebrał rodzicom ich dziecko, ponieważ te mogło mieć złe skłonności i w przyszłości celowo ich unieszczęśliwiać?

Tomi wydaje mi się, że Bóg ze względu na swoją wszechwiedzę widzi nasze losy i faktycznie kieruje się Dobrem Najwyższym, czyli naszym zbawieniem. Ja sobie to tak tłumaczę, ze zabiera człowieka kiedy jest najlepszy czas dla tej osoby aby dostąpić zbawienia. Może mógłby dłużej ktoś żyć... ale tylko Bóg wie czy potem by nie zaprzepaścił swojego zbawienia... albo cudzego zbawienia...
Odnoszę również wrażenie, patrząc na cierpienie i śmierć Jezusa, Syna Bożego, że Bóg postrzega zupełnie inaczej sens cierpienia niż my... my chcemy cierpienia unikać... ale w historii zbawienia cierpienie miało ogromny sens, ofiara miała sens, śmierć miała sens...
Może nam się nie mieścić w głowie, ale doświadczenia jakie nas spotykają mają nas rozwijać w miłości, przede wszystkim tej bezinteresownej miłości.
Kiedyś spotkałam kobietę, którą spotkało coś bardzo trudnego - rodzina ją wydziedziczyła, pozbawiono ja spadku, choć była chora i nie mogła pracować. kobieta poczuła się fatalnie potraktowana, oszukana, zawiedziona i opuszczona przez najbliższych. Ciężkie doświadczenie. Pewnie popadłaby w rozgoryczenie, nienawiść i rozpacz. ale była wierząca osobą i postanowiła szukać w Bogu pomocy - otrzymała łaskę - zrozumiała, że teraz może kochać rodziców naprawdę bezinteresownie, czysto, bo już ma pewność, że nie robi tego "dla spadku, czy jakiegokolwiek interesu. Czysta miłość... czyli pragnienie zbawienia dla rodziców, modlitwa za nich aby doświadczyli miłości Bożej i mogli dostąpić nieba. Kobieta prosiła również o łaskę przebaczenia rodzicom, choć bardzo cierpiała, i również otrzymała tą łaskę prawdziwego przebaczenia.
Bóg przeprowadza przez cierpienie i wyprowadza z niego dobro, wspaniałe, czyste i piękne dobro. Trzeba Mu zaufać i pragnąć przede wszystkim Królestwa Bożego.

[daniel]

@bramin czy możesz przypomnieć gdzie tłumaczyłeś znaczenie swojego nicku oraz awatara, bo wydawało mi się, że wyjaśniłeś?

[Dominik]

@bramin czy możesz przypomnieć gdzie tłumaczyłeś znaczenie swojego nicku oraz awatara, bo wydawało mi się, że wyjaśniłeś?

viewtopic.php?p=34122#p34122

[bramin]

Mam kontakty z chrześcijańskimi wspólnotami Kościołów orientalnych, kontakty z chrześcijanami i duchownymi żyjącymi w Indiach, interesuję się mistyką Wschodu.

Stąd ten awatar i poniżej objaśnienie.

Koło wokół krzyża to samsara czyli koło życia i śmierci, które ciągle się obraca.

Krzyż, który jest wpisany w koło rozrywa ten cykl narodzin i śmierci i wskazuje na zmartwychwstanie. Jezus przez krzyż lamie prawo przyczyny i skutku (karma), prowadzi nas drogą cierpienia do zmartwychwstania.

Centralnym punktem jest wyraz OM, który jest świętym słowem dla Hindusów. OM symbolizuje boskie słowo, przez które powstało cale stworzenie. Benedyktyni posłużyli się tą symboliką aby pokazać, ze Jezus jest Słowem, które było na początku (koncepcja Logosu).

Krzyż z Shantivanam umieszczony jest często na odwróconym kwiecie lotosu. Lotos symbolizuje boską czystość i miłość.

Napisy na krzyżu w sanskrycie to złożenie Sa(t)ccidanandanamah (Sat –Czid-Ananda), różne transkrypcje albo „t” albo „d” w dosłownym tłumaczeniu cześć, uwielbienie dla Saccidananda.

Te trzy wyrazy w złożeniu to trzy aspekty Absolutu czyli byt-świadomość-szczęśliwość.
Mnisi w tym klasztorze w ramach inkulturacji przejęli tę symbolikę wskazującą na Trójcę św.

[Magnolia]

Ostatnio usłyszałam na filmiku na YT, od proboszcza tej parafii, że ma 4 tyś osób w parafii i jest sam jeden.
I nie mogę wyjść ze zdumienia jak on sam sobie radzi np ze spowiedzią parafian... albo z kilkoma mszami w niedzielę...
jak to możliwe?!