Tak daleko można zabrnąć.
Przepraszam za brak związku z głównym tematem, ale po przeczytaniu wą†ku widziałam, że ten również został poruszony.
Ci ludzie urodzili się i wychowali w katolickich rodzinach. Zostali "oświeceni" przez jakiegoś człowieka, który trafił w ich czułe punkty.
Co do abp. Rysia, nasz proboszcz się z nim przyjaźni. Abp. Ryś często pojawiał się na różnych wydarzeniach organizowanych przez księdza. Zawsze z pełną uwagą i skupieniem słuchał każdego rozmówcy i odnosił się do każdego z wielkim szacunkiem, co w jego postawie szczególnie mi się podobało. To dosyć rzadki obraz, moje słowa nie oddają tego w pełni. Tak jak ludzie mają upodobanie do pewnych miejsc, kolorów, potraw, tak ja mam upodobanie do pewnych charakterów ludzkich.
Największą moją uwagę zawsze zwracał fakt, że zastanawiał się nad odpowiedzią, nawet gdy pytanie wydawało się z pozoru banalne, "przymyśliwał" ją, jakby chcąc na nie jak najpełniej odpowiedzieć. Co do sytuacji z Mszą na stadionie, u nas w parafii jest to stała sytuacja. Bardzo ubolewam, że Liturgia słowa jest skracana. Córce, która jest lektorem ksiądz nakazuje czytać skróconą wersję czytań. Czasami jest tylko 1 czytanie w niedzielę. W Wielkim Poście też mamy "short version"... Podobno jest to podyktowane potrzebą wiernych.
Puentując mój bardzo zawiły tok myślenia i sytuację z abp Rysiem, przypomina mi się efekt Dunniga-Krugera i ich wykres, który mówił, że im większe nasze poznanie danego tematu, tym większe przekonanie, że wiemy coraz mniej. Może abp. Ryś znalazł się już na prawie samym końcu tego wykresu?
Najciekawsze dla mnie jest to, że kiedyś wszyscy, w obliczu Pana, poznamy całą prawdę o nas samych. Jak wielkie to będzie dla nas wszystkich zaskoczenie...
P.S. Może ktoś po moim opisie rozpozna ten odłam i pomoże i rozstrzygnąć, czy to protestancki ruch, czy jakiś zupełnie inny.
, ale weźmy na przykład muzykę liturgiczną