Samotność, rozstanie i kryzys wiary

[Michal 1994]

Szczęść Boże.

Od dłuższego czasu noszę w sobie wiele bólu i postanowiłem napisać tutaj, bo czuję, że sam zaczynam sobie z tym nie radzić.

Kilka miesięcy temu doświadczyłem bardzo bolesnego rozstania z osobą, którą kochałem. To wydarzenie mocno mną wstrząsnęło. Od tamtej pory staram się nie poddać. Pracuję nad sobą, walczę z nałogami i uczę się lepiej dbać o swoje życie. Staram się rozwijać, pracować nad swoim charakterem i nie uciekać od trudnych emocji.

Nie jestem całkiem sam. Wychowuję młodszą siostrę jako rodzina zastępcza i jest to dla mnie ważna odpowiedzialność. Staram się być dla niej wsparciem i dawać jej poczucie bezpieczeństwa. Mimo to odczuwam głęboką samotność. Obecność drugiego człowieka nie zawsze oznacza, że przestaje się czuć samotnym. Brakuje mi bliskiej relacji z osobą, z którą mógłbym dzielić codzienność, radości i trudności.

Coraz częściej przeżywam też kryzys wiary. Modlę się, ale mam wrażenie, jakby Bóg milczał. Zaczynam zadawać sobie pytania, których wcześniej nie miałem, i czasami nie wiem, jak pogodzić je z tym, w co wierzę.

Nie piszę tego po to, by ktoś mnie pocieszał za wszelką cenę. Szukam raczej mądrego słowa od osób, które same przeżyły podobny kryzys i potrafią powiedzieć, co pomogło im odnaleźć Boga na nowo. Jak przetrwać czas, kiedy serce jest pełne bólu, a wiara słabnie? Jak nie stracić nadziei? Jak zaufać Bogu, gdy nie rozumiem Jego milczenia?

Będę wdzięczny za każdą szczerą odpowiedź. Nie oczekuję gotowych rozwiązań, ale może czyjeś doświadczenie lub słowo pomoże mi spojrzeć na to wszystko z innej perspektywy.

Z góry dziękuję i życzę wszystkim Bożego pokoju.

[Aloes]

Bog dał nam rozum i różne talenty, abyśmy mogli kroczyć przez życie. Nie można oczekiwać od Niego, że w sposób magiczny usunie wszelkie przeciwności.
​Rozstania to naturalna rzecz. Pracuj nad sobą i staraj się być najlepszą wersją siebie.

Bóg to nie czarodziej

(Ciach) usunęłam rolkę bo przedstawiała fałszywy obraz Boga. Magnolia

[Magnolia]

Szczęść Boże.

Od dłuższego czasu noszę w sobie wiele bólu i postanowiłem napisać tutaj, bo czuję, że sam zaczynam sobie z tym nie radzić.

Kilka miesięcy temu doświadczyłem bardzo bolesnego rozstania z osobą, którą kochałem. To wydarzenie mocno mną wstrząsnęło. Od tamtej pory staram się nie poddać. Pracuję nad sobą, walczę z nałogami i uczę się lepiej dbać o swoje życie. Staram się rozwijać, pracować nad swoim charakterem i nie uciekać od trudnych emocji.

Nie jestem całkiem sam. Wychowuję młodszą siostrę jako rodzina zastępcza i jest to dla mnie ważna odpowiedzialność. Staram się być dla niej wsparciem i dawać jej poczucie bezpieczeństwa. Mimo to odczuwam głęboką samotność. Obecność drugiego człowieka nie zawsze oznacza, że przestaje się czuć samotnym. Brakuje mi bliskiej relacji z osobą, z którą mógłbym dzielić codzienność, radości i trudności.

Witaj Michale, ciesze się, ze napisałeś, że podzieliłeś się z nami swoimi trudnymi doświadczeniami. Wydaje mi się, że to co przeżywasz jest naturalnym etapem przeżywania rozstania/utraty kogoś bliskiego, kochanego. Tak po ludzku rozstanie to trudne doświadczenie i potrzeba czasu aby emocje minęły. Warto też "nie karmić" tego smutku ciągłymi rozmyślaniami i rozważaniami. A postarać się zmienić kierunek z przeszłości na przyszłość. Może pora juz wyjść do ludzi... poznawać nowe osoby... sam to ocenisz..

Mam tez małą hipotezę, dlaczego odczuwasz taki głęboki smutek.
Chrześcijanin, który ma Boga na pierwszym miejscu w życiu i sercu, przyjmuje trudne doświadczenia mając w świadomości ze nigdy nie jest sam, że Bóg jest większy od jego problemów i doświadczeń. Bóg stanowi oparcie w najtrudniejszych chwilach i daje właściwą perspektywę tym doświadczeniom.
A moja hipoteza polega na tym, ze być może dziewczyna była dla ciebie "całym światem" i jak przyszło rozstanie to zostawiła po sobie pustkę... a gdyby była na drugim miejscu po Bogu, to jednak smutek miałby inny rozmiar, bo Bóg nadal zostałby Najważniejszy.
Jak czytałam twój post to miałam silne przekonanie ze masz głęboki głód Boga. I stąd pomyślałam, że taki rodzaj głębokiej samotności może wypełnić jedynie Boża obecność.

Coraz częściej przeżywam też kryzys wiary. Modlę się, ale mam wrażenie, jakby Bóg milczał. Zaczynam zadawać sobie pytania, których wcześniej nie miałem, i czasami nie wiem, jak pogodzić je z tym, w co wierzę.

Nie piszę tego po to, by ktoś mnie pocieszał za wszelką cenę. Szukam raczej mądrego słowa od osób, które same przeżyły podobny kryzys i potrafią powiedzieć, co pomogło im odnaleźć Boga na nowo. Jak przetrwać czas, kiedy serce jest pełne bólu, a wiara słabnie? Jak nie stracić nadziei? Jak zaufać Bogu, gdy nie rozumiem Jego milczenia?

Będę wdzięczny za każdą szczerą odpowiedź. Nie oczekuję gotowych rozwiązań, ale może czyjeś doświadczenie lub słowo pomoże mi spojrzeć na to wszystko z innej perspektywy.

Z góry dziękuję i życzę wszystkim Bożego pokoju.

Przede wszystkim uświadom sobie że imię Boga to JESTEM. Czyli to nie Bóg ciebie opuścił, tylko Ty jego nie słyszysz. Bóg jest ciągle przy Tobie, przenika cię i zna ciebie i Twoje potrzeby.
Ale ... gdy serce mamy pełne bólu i na tym bólu się skupiamy to gdzie jest miejsce dla Boga w sercu?
To trochę tak jak w zagraconym pokoju, nie ma miejsca dla gościa... wiec nawet jak przychodzi to go nie wpuścimy do domu, no bo nie ma miejsca...
W chwilach gdy ja czułam w swoim życiu kryzys usłyszałam, ze najważniejsze to "wylewać serce" przed Bogiem. Czyli mówić to co się czuje i prosić aby Bóg pomógł ci zrobić z tym porządek, bo sam się czujesz bezsilny wobec tego wszystkiego.
W takich chwilach lubiłam czytać psalmy i nimi się modlić, bo psalmy pokazuję niesamowicie dużo ludzkich sytuacji i ludzkich stanów emocjonalnych. Ktoś mi powiedział, ze skoro tam jest tyle uczuć, to dowód na to, ze Bóg zna ludzkie serce najlepiej. np psalm 139 pokazuje, ze właśnie z "głębokości" wołamy do Boga o pomoc. Czym jest głębokość? smutkiem, ciemnością, rozpaczą... czym chcesz...
Bóg tam jest i słucha. Psalmy uczą takiej modlitwy serca. Znajdź swój ulubiony psalm.

Nawet jeśli masz poczucie, ze Bóg milczy, to jedynie poczucie, wrażenie. Bo Bóg cały czas działa dla twojego dobra. Mój ulubiony werset z Apokalipsy 3, 20 : Oto stoję u drzwi i kołaczę:
jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy,
wejdę do niego i będę z nim wieczerzał,
a on ze Mną.
"stoję" jest w czasie teraźniejszym - Bóg cały czas stoi przy drzwiach mojego serca i czeka aż je przed Nim otworzę, pomyśl nad tym. Może nie formułki, ale modlitwa serca jest tym czego teraz potrzebujesz.

Wspomniałeś również, ze masz pytania.. wątpliwości... jeśli się z nimi podzielisz to postaramy się pomóc.

Dodano po 9 minutach 11 sekundach:
Dam jeszcze fragment z dzisiejszych czytań, mój ulubiony List św Jana, warto przeczytać cały:
(1 J 4, 7-16)
Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga, a każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga. Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością. W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu. W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy. Umiłowani, jeśli Bóg tak nas umiłował, to i my winniśmy miłować się wzajemnie. Nikt nigdy Boga nie oglądał. Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg trwa w nas i miłość ku Niemu jest w nas doskonała. Poznajemy, że my trwamy w Nim, a On w nas, bo udzielił nam ze swego Ducha. My także widzieliśmy i świadczymy, że Ojciec zesłał Syna jako Zbawiciela świata. Jeśli kto wyznaje, że Jezus jest Synem Bożym, to Bóg trwa w nim, a on w Bogu. Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim.
Michale, masz siostrę, opiekujesz się nią i na pewno kochasz. A gdy kochasz Bóg trwa w Tobie i przy Tobie. To Twoja Dobra Nowina na dziś.

[Aloes]

Magnolia wywaliła moja wczesniejszą rolke to wklejam nowe.
Nie warto opierać swojego szczęacia na innych ludziach

[Marek Piotrowski]

Nie warto opierać swojego szczęacia na innych ludziach

Nie do końca się zgadzam.
Ten Jeremiaszowy zapis posiada także dugi człon:
"Tak mówi Pan: Przeklęty mąż, który pokłada nadzieję w człowieku i który w ciele upatruje swą siłę, a od Pana odwraca swe serce."(Jr 17,5)
Zatem źle jest pokładać nadzieję w człowieku zaniedbując Boga.
Ale... jak najbardziej moje szczęście opieram na swojej Żonie.
W Bogu, a nie zamiast.

@Michal 1994 bardzo CI współczuję, bo takie rozstania są zawsze bolesne. Przeżyłem to nieraz.
Z perspektywy czasu okazało się, że to dobrze (biorąc pod uwagę, że teraz jestem z Tą, z którą jestem).

Ale wiem, że takie teksty nie trafiają do kogoś, kto aktualnie cierpi. Jak mówi Jeremiasz: "Jak płaszcz zdejmować w dzień mroźny lub ocet na ług wylewać, tak pieśni śpiewać znękanym."(Prz 25,20)

Nie wiem, co Ci poradzić, mogę się najwyżej podzielić moim dawnym (jestem już dziadersem )doświadczeniem.
Kochałem się kiedyś w pewnej dziewczynie. Bardzo cierpiałem, gdy mnie odrzuciła.
Nie mogłem myśleć o niczym innym.
Wiedziałem, że Bóg chce dla mnie lepiej niż ja sam i lepiej wie, co dla mnie dobre - ale nadal cierpiałem.
Postanowiłem sobie, że przez tydzień będę codziennie jechał na nartach do Sanktuarium w Matemblewie i modlił się, żeby ziściła się Boża wola wobec tego związku.
I tak zrobiłem.
Spodziewałem się, prawdę mówiąc, że Bóg zmieni serce mojej ukochanej.
Stało się jednak przeciwnie. Zmienił moje serce.
Na czwarty dzień "przeszło mi".
Zachowałem do dziś wielką sympatie dla tej dziewczyny, ale moje serce przestało cierpieć.
Dziś ona jest szczęśliwie (chyba) mężata i dzieciata, a ja mam najwspanialszą Żonę na świecie.

Nie wiem, czy to jest powtarzalne, czy Ci pomoże - ale pomyślałem, że opowiem tę historię.

[Gość]

Nie warto opierać swojego szczęacia na innych ludziach

Nie do końca się zgadzam.
Ten Jeremiaszowy zapis posiada także dugi człon:
"Tak mówi Pan: Przeklęty mąż, który pokłada nadzieję w człowieku i który w ciele upatruje swą siłę, a od Pana odwraca swe serce."(Jr 17,5)
Zatem źle jest pokładać nadzieję w człowieku zaniedbując Boga.
Ale... jak najbardziej moje szczęście opieram na swojej Żonie.
W Bogu, a nie zamiast.

Czy Twoje szczęście sie zawali gdyby zmarła przed Toba? Przedwczesnie?

W tym sensie jest to niezdrowe jesli na niej opierasz. Trzeba umieć być szczęśiwym ze sobą samym aby komuś dać coś w relacji a nie opierac sie na innej osobie aby izupelniala nasze braki.

[Marek Piotrowski]

Nie warto opierać swojego szczęacia na innych ludziach

Nie do końca się zgadzam.
Ten Jeremiaszowy zapis posiada także dugi człon:
"Tak mówi Pan: Przeklęty mąż, który pokłada nadzieję w człowieku i który w ciele upatruje swą siłę, a od Pana odwraca swe serce."(Jr 17,5)
Zatem źle jest pokładać nadzieję w człowieku zaniedbując Boga.
Ale... jak najbardziej moje szczęście opieram na swojej Żonie.
W Bogu, a nie zamiast.

Czy Twoje szczęście sie zawali gdyby zmarła przed Toba? Przedwczesnie?

Nie. Ale zmieni się sposób kultywowania szczęścia.

W tym sensie jest to niezdrowe jesli na niej opierasz. Trzeba umieć być szczęśiwym ze sobą samym aby komuś dać coś w relacji a nie opierac sie na innej osobie aby izupelniala nasze braki.

Nie zgadzam się. Relacja małżeńska to najbliższy po tej stronie rzeczywistości obraz Nieba.
Dlatego, póki jest, wiążę z nią swoje szczęście.
Małżeństwo jest dla człowieka w stanie małżeńskim sposobem realizacji szczęścia w Bogu.
[o uzupełnianiu braków nic nie pisałem, bo to nie o to chodzi, choć ten aspekt też istnieje]
Gdyby Marzeny zabrakło, zdefiniowałbym swoje szczęście inaczej, Ale nie wcześniej.

[Michal 1994]

Cześć Magnolia

Dziękuję Ci za miłe słowa i Twoje spojrzenie na całokształt
Napisałaś, że dostrzegasz u mnie "Głód Boga",co masz na Myśli? Odkąd pamiętam Bóg był zawsze w moim Życiu-tak to prawda,nie był na pierwszym miejscu,ale był ważny, najważniejsi byli dla mnie zawsze ludzie,Ci bliscy przede wszystkim,ale nawet i Ci zupełnie obcy -łączylo Ich jedno: Potrzebowali pomocy, wsparcia, dobrego słowa,nigdy nie przeszedłem obojętnie,to było bezwarunkowe jak oddech..Bóg był, modliłem się, bywałem na Eucharystii, grzeszyłem jak każdy z Nas,lecz dążyłem zawsze do bycia lepszym chrześcijaninem i człowiekiem.
Minęło trochę lat,mam dziś 32 i zacząłem zadawać sobie pytania, zacząłem szukać obecności Boga w moim życiu,jego miłości i Wszystkiego co mogłoby dać mi nadzieję na istnienie i dochodzę do wniosku, że Nigdy nie czułem go obok Siebie..Nie zaprzeczam Jego istnieniu,ale postaraj się mnie zrozumieć, że ja go nie czuję...Mam sakramenty, byłem we ile lat lektorem i kościelnym, uczęszczałem do Salki katechetycznej i to nie robi że mnie jeszcze ucznia Chrystusa ... Jest mi przykro i ciężko..to prawda i staram się szukać Boga w ludziach,w sobie,w zwierzętach i przyrodzie,nie poddaje się,spowiadam się i Jestem w Kościele na modlitwie,nawet teraz gdy jestem w lesie na spacerze i piszę,to mówię do Niego...Zacząłem też czytać Pismo Święte i to narobiło mi strasznego metliku w głowie,bo nie o takim Bogu mi opowiadano,w Starym testamencie Bóg jest groźny, mściwy,zazdrosny i ciągle zabija,w nowym przymierzu Jest innym Bogiem...
Więc jaki jest Bóg?

Dlaczego Zabrał mi Mamę a zostawił Ojca, który obwinia mnie za całe zło w jego życiu,za to że zabrałem mu córkę -choć musiałem ją chronić
Dlaczego Niszczy mnie psychicznie a ja na to pozwalam i ciągle mu pomagam w jego niedoli...?
Dlaczego Kobieta którą kocham, wyrzuciła mnie ze swojego życia i odebrała mi radość jaką były Jej córki - byłem dla Nich Jak Tato?

Nie szukam Czarodzieja w Bogu,jak to któryś z Forum ujął,szukam poprostu Jego obecności i dotyku, który poczuję

Pozdrawiam Serdecznie
Michał

[Magnolia]

@Michal 1994 odpowiem jutro. Cierpliwości.

[Magnolia]

Cześć Magnolia

Dziękuję Ci za miłe słowa i Twoje spojrzenie na całokształt
Napisałaś, że dostrzegasz u mnie "Głód Boga",co masz na Myśli?

Głód Boga to określenie na nasze bardzo głębokie potrzeby religijne, potrzebę bycia kochanym bezwarunkowo, poznania i wejścia w relację z Bogiem Stworzycielem i Zbawcą. Taka potrzeba, której nie zaspokoi żaden człowiek, choćby nie wiem jak się starał. To nasza dusza chce być w relacji z Miłością, ze Źródłem. Ja to w Tobie dostrzegłam.

Odkąd pamiętam Bóg był zawsze w moim Życiu-tak to prawda,nie był na pierwszym miejscu,ale był ważny, najważniejsi byli dla mnie zawsze ludzie,Ci bliscy przede wszystkim,ale nawet i Ci zupełnie obcy -łączylo Ich jedno: Potrzebowali pomocy, wsparcia, dobrego słowa,nigdy nie przeszedłem obojętnie,to było bezwarunkowe jak oddech..Bóg był, modliłem się, bywałem na Eucharystii, grzeszyłem jak każdy z Nas, lecz dążyłem zawsze do bycia lepszym chrześcijaninem i człowiekiem.

Sam widzisz, toczy się tu jakaś walka na poziomie ważności. Ludzie czy Bóg. Jednak niekoniecznie powiedziałabym, że pomaganie ludziom nie wypływało z Twojej relacji z Bogiem. Być może świadomie lub nieświadomie naśladowałeś w pomaganiu Boga, bo On jest DOBRY i pomaga nam we wszystkim, abyśmy osiągnęli zbawienie. Poza tym, masz świadomość własnej grzeszności i słabości i ciągłą potrzebę nawracania i rozwoju- to bardzo dobrze.

Minęło trochę lat,mam dziś 32 i zacząłem zadawać sobie pytania, zacząłem szukać obecności Boga w moim życiu,jego miłości i Wszystkiego co mogłoby dać mi nadzieję na istnienie i dochodzę do wniosku, że Nigdy nie czułem go obok Siebie..Nie zaprzeczam Jego istnieniu, ale postaraj się mnie zrozumieć, że ja go nie czuję...

To również jest bardzo normalne, ze zadajesz pytania i szukasz odpowiedzi, wręcz odpowiedzialne.
Ja tez "nie czuję" Boga, raczej mam świadomość że przy mnie JEST. Po prostu to wiem, przyjęłam do rozumu i serca. To drugie było trudniejsze, ale gdy się stało poczułam w sercu pokój, ulgę i moje pragnienie bycia kochaną zostało zaspokojone. Nie jestem osobą, która "czuje się" że jest córką Króla, ale to wiem. Wiem ze mam Obrońce w Bogu, Pocieszyciela i Przyjaciela, ale przede wszystkim Zbawcę i Ojca, który mnie nie opuszcza i nie zawiedzie. Ale to także wynik wielu lat, modlitw i rekolekcji.

Mam sakramenty, byłem we ile lat lektorem i kościelnym, uczęszczałem do Salki katechetycznej i to nie robi że mnie jeszcze ucznia Chrystusa ... Jest mi przykro i ciężko..to prawda i staram się szukać Boga w ludziach, w sobie, w zwierzętach i przyrodzie, nie poddaje się, spowiadam się i Jestem w Kościele na modlitwie, nawet teraz gdy jestem w lesie na spacerze i piszę, to mówię do Niego...

To piękne, to już jest modlitwa. Nie módl się tak jak inni, módl się po swojemu. Jeśli pomaga ci spacerowanie aby rozmawiać z Bogiem, to spaceruj. Ja kiedyś praktykowałam modlitwę krzyżem, szczególnie jak miałam okres dużego przytłoczenia i kryzysu, bo pomagał mi ten gest być w odpowiedniej postawie serca wobec Boga, postawie która mówi że nie rozumiem, nie radze sobie ale niech się dzieje Twoja Wola Panie. Każdy ma prawo znaleźć swój sposób modlitwy, który mu sprzyja w kontakcie z Bogiem, czy to różaniec, adoracja, czy koronka, czy rozmowa na spacerze. Byle myśli i serce kierować do Niego.

Zacząłem też czytać Pismo Święte i to narobiło mi strasznego metliku w głowie,bo nie o takim Bogu mi opowiadano,w Starym testamencie Bóg jest groźny, mściwy, zazdrosny i ciągle zabija,w nowym przymierzu Jest innym Bogiem...
Więc jaki jest Bóg?

Więcej możemy powiedzieć o tym jaki Bóg nie jest niż jak z jest. Bo trzeba pamiętać że Bóg jest Niepojęty dla naszego rozumu. Ale z Objawienia wyciągnęliśmy kilka wniosków- nazywamy je przymiotami Boga:
viewtopic.php?t=1464
Więc nie było wśród tych przymiotów, ani groźny, ani mściwy. A jeśli zazdrosny to w rozumieniu, że pragnie wyłącznej relacji z NIm w miłości. ST wielu osobom sprawia trudność w rozumieniu, wymaga bowiem tłumaczenia w oparciu o kulturę i zwyczaje w której powstawał. Jest wiele biblistów, którzy zagłębiając się w temat i języka i kultury i czasów tłumacza nam co tak naprawdę Bóg wtedy mówi o sobie, do ludzi tamtych czasów, bo przecież oni nie mieli naszej wiedzy i naszego rozwoju.
Mogę polecić kilka nazwisk np na Yt gdybyś chciał wysłuchać jakieś wykłady.

Dlaczego Zabrał mi Mamę a zostawił Ojca, który obwinia mnie za całe zło w jego życiu,za to że zabrałem mu córkę -choć musiałem ją chronić
Dlaczego Niszczy mnie psychicznie a ja na to pozwalam i ciągle mu pomagam w jego niedoli...?
Dlaczego Kobieta którą kocham, wyrzuciła mnie ze swojego życia i odebrała mi radość jaką były Jej córki - byłem dla Nich Jak Tato?

Nie znam oczywiście odpowiedzi na te pytania, one są do Boga. i z pewnością kiedyś poznasz na nie odpowiedzi. Ale tak po ludzku patrząc... przez tatę, który cię niszczy prawdopodobnie przemawia jakieś jego zranienie albo choroba... masz prawo stawiać granicę aby cię nie krzywdzono. Mówić o tym, co robi dane zachowanie czy słowa Tobie, twoim emocjom. A jeśli to nie pomoże to warto się zastanowić nad terapią, albo ograniczeniem kontaktu. Bo Twoje zdrowie powinno być dla ciebie ważne - masz jedno życie i jedno zdrowie, nie można pozwolić aby nam je ktoś zniszczył, nawet jeśli to rodzic.

Jeśli chroniłeś siostrę i zaopiekowałeś się nią, to zrobiłeś wiele dobra, szczególnie jeśli byłeś do tego zmuszony przez okoliczności. Wierzę ze kierowałeś się jej dobrem. I mimo ze emocjonalnie ta sytuacja jest pewnie bardzo trudna, ciesze się że to zrobiłeś. Zobacz sam jak pięknie naśladujesz Boga - On też zawsze kieruje się naszym dobrem. CHoć często tego nie widzimy i nie doceniamy.

szukam po prostu Jego obecności i dotyku, który poczuję

Weź sobie na modlitwę Pierwszy List św Jana. I czytaj powoli, aby Słowo mogło dotykać twojego serca.
To czego pragniesz może się wydarzyć jedynie na modlitwie. Ale to Bóg wie czego i kiedy potrzebujesz, daj Mu czas.

[Aloes]

Nie warto opierać swojego szczęacia na innych ludziach

Nie do końca się zgadzam.
Ten Jeremiaszowy zapis posiada także dugi człon:
"Tak mówi Pan: Przeklęty mąż, który pokłada nadzieję w człowieku i który w ciele upatruje swą siłę, a od Pana odwraca swe serce."(Jr 17,5)
Zatem źle jest pokładać nadzieję w człowieku zaniedbując Boga.
Ale... jak najbardziej moje szczęście opieram na swojej Żonie.
W Bogu, a nie zamiast.

Czy Twoje szczęście sie zawali gdyby zmarła przed Toba? Przedwczesnie?

Nie. Ale zmieni się sposób kultywowania szczęścia.

W tym sensie jest to niezdrowe jesli na niej opierasz. Trzeba umieć być szczęśiwym ze sobą samym aby komuś dać coś w relacji a nie opierac sie na innej osobie aby izupelniala nasze braki.

Nie zgadzam się. Relacja małżeńska to najbliższy po tej stronie rzeczywistości obraz Nieba.
Dlatego, póki jest, wiążę z nią swoje szczęście.
Małżeństwo jest dla człowieka w stanie małżeńskim sposobem realizacji szczęścia w Bogu.
[o uzupełnianiu braków nic nie pisałem, bo to nie o to chodzi, choć ten aspekt też istnieje]
Gdyby Marzeny zabrakło, zdefiniowałbym swoje szczęście inaczej, Ale nie wcześniej.

Ciekawa teoria ja to widzę inaczej

[Aloes]

Małżeństwo to najbliższy obraz Nieba. Wiążę z nią [relacją] swoje szczęście [...] sposobem realizacji szczęścia w Bogu”.

Bóg jest Summum Bonum (Najwyższym Dobrem) i jedynym źródłem ostatecznego szczęścia.
I nawet najbardziej udane małżenstwo raczej pozostawia pustkę której współmałzonek nie wypełnia do końca.

Relacja małżeńska to najbliższy po tej stronie rzeczywistości obraz Nieba

Niebo z definicji jest wieczne, niezmienne i pełne. Małżeństwo natomiast jest strukturą czysto ziemską,czasową i uwarunkowaną biologicznie oraz psychologicznie. Co więcej, sam Jezus w Ewangeliach (np. Mk 12, 25) wprost wskazuje, że w zmartwychwstaniu „nie żeni się ani za mąż nie wychodzą”.

Gdyby Marzeny zabrakło, zdefiniowałbym swoje szczęście inaczej. Ale nie wcześniej

To podejście zakłada, że człowiek ma pełną suwerenność nad własną psychiką i potrafi „przełączać” definicje szczęścia jak oprogramowanie w komputerze po traumie utraty. Psychologia żałoby i traumy pokazuje jednak coś zupełnie innego.